سرزمين دانلود

در یکی دو هفته گذشته و به مناسبت نمایشگاه  CES2012، شرکت‌های Canon و Fujifilm دو دوربین قابل توجه ارائه کرده‌اند که در این مطلب آنها را معرفی می‌کنیم.

الف) دوربین Fujifilm X-Pro1

یک و نیم سال پیش فوجی دوربین  X100 خود را معرفی کرد. آن دوربین علیرغم چند نقطه ضعفی که داشت بسیار مورد استقبال علاقمندان جدی عکاسی قرار گرفت. علت موفقیت آن دوربین در طراحی کلاسیک، کیفیت تصویر خوب و کارآیی قابل قبولش بود. ویزور هیبرید آن نیز یکی از دلایل قوتش محسوب می‌شد. فوجی بعدا X10 را معرفی کرد که نسخه compact آن و مجهز به لنز زوم بود. و اکنون، X-Pro1 که یک دوربین بدون آینه با قابلیت تعویض لنز است و تمام نقاط قوت تجربیات قبلی را داراست و البته چیزهای دیگری نیز برای عرضه دارد.

سنسور دوربین X-Pro1 یک سنسور CMOS APS-C با دقت ۱۶ مگاپیکسل است. طراحی این سنسور با سنسورهای معمول، متفاوت است و در آن آرایه فیلترهای  رنگی سنسور به‌گونه‌ای است که نیاز به فیلتر low-pass را از بین برده است و باعث دقت بالای خروجی دوربین می‌گردد. به ادعای فوجی دقت این سنسور در حد سنسورهای فول‌فریم ۲۱ مگاپیکسلی است که البته باید منتظر تستهای دقیق‌تر بود.

نکته دیگر در این دوربین امکان تعویض لنز است. فعلا سه لنز ۱۸f2، ۳۵f1.4 و ماکروی ۶۰f2.4 برای این ماونت که X-mount نامیده می‌شود، در دسترس است و  طبق اعلان فوجی، لنزهای متنوع دیگری نیز در راه هستند.

بر خلاف X100 که شاتر داخل لنز با سرعت سینک بالا داشت، در این دوربین  به علت لنز قابل تعویض، شاتر معمولی Focal Plane استفاده شده است و به همین علت هم صدای بیشتری دارد و هم سرعت سینک پایین‌تری.

ویزور هیبرید با قابلیت زوم دوگانه ، LCD جدید و فیلم‌برداری۱۰۸۰ از دیگر مشخصات این دوربین هستند.

ب) دوربین Canon powershot G1-X

با معرفی دوربینهای بدون آینه با قابلیت تعویض لنز از سوی شرکتهای مختلف ( این مطلب را بخوانید)، شرکت Canon در رویکردی متفاوت، دوربین G1-X را معرفی کرد. این دوربین دارای یک سنسور CMOS با انداره نسبتا بزرگ ( کمی کوچکتر از سنسورهای APS-C و بزرگتر از سنسورهای Micro four thirds)  و لنز زوم معادل ۲۸-۱۱۲ میلیمتر با f متغیر ۲٫۸-۵٫۸ است. به عبارت دیگر یک دوربین شبیه دوربینهای سری G قبلی کنن اما با سنسوری به مراتب بزرگ‌تر.

سنسور بزرگ این دوربین نوید کیفیت خوب عکس بخصوص در ایزوهای بالا را می‌دهد. می‌توان حدس زد که کیفیت عکس‌های این دوربین از بسیاری از دوربینهای بدون آینه و با قابلیت تعویض لنز دیگر شرکتها بهتر باشد. لنز غیر قابل تعویض آن نیز ممکن است برای بسیاری از افراد یک مزیت باشد (چرا که دردسر تعویض لنز و اجبار هزینه های اضافی برای تهیه  لنزهای متعدد را ندارد) و برای برخی دیگر که در این دوربینها به دنبال لنزهای ثابت با دیافراگم باز هستند، یک نقطه ضعف.

سرعت عکاسی پی‌در پی بالا، امکان تهیه فایلهای RAW 14Bit و امکان فیلم‌برداری، از دیگر مشخصات این دوربین جدید هستند.

در نهایت، به نطر می‌رسد که ایده تولید دوربینهای کوچکی که کیفیت تصویر خوب داشته باشند و مشخصات خوبی نظیر لنزهای قابل تعویض، تقریبا در تمام شرکتهای دوربین سازی دنیا، یک مساله مهم محسوب می‌گردد و می‌توان پیش‌بینی کرد که در آینده باز هم شاهد عرضه دوربین‌های بهتری در این رده باشیم.

­

دانش قابل عرضی درباره‌ی عکاسی ندارم، اما همیشه دیدن عکس خوبی که مخاطب را به
فکر وادارد، دوست داشته‌ام. عکسی که هزار حرف را بتوان از آن تفسیر کرد. از این
لحاظ، دیدن عکس‌های فوتوبلاگ «عمق میدان»
اغلب باعث لذت بسیاری برایم می‌شود، فوتوبلاگی که مجموعه‌ای از عکس‌های روزمره‌ی
«حنیف شعاعی» است.

«عمق میدان» هر روز به‌روز می‌شود
و اغلب حاوی عکس‌هایی درباره‌ی پدیده‌ها و سوژه‌های زندگی شهری است. با این تفاوت
که تماشای این عکس‌ها، فرصت درنگ و تفکر درباره‌ی آن‌چه روزانه می‌بینیم و از
کنارش عبور می‌کنیم، به ما می‌دهد. ما را وادار به تفکر و یادآوری می‌کند و خاطره‌ای
بکر را در ذهنمان زنده می‌کند. در عکس‌ها، به‌خوبی از عناصری که ظاهراً مزاحم کار
عکاسی هستند، استفاده شده‌است. مثلاً کابل‌ها++ و دکل‌های برق+++، ماشین‌های کهنه++‌ و درهای چوبی پوسیده++برای شعاعی، هر یک از این‌ها یک سوژه است. «عمق
میدان» با تصوراتی که می‌توان از فوتوبلاگ روزمره داشت، همخوانی دارد و انتظار بیننده
را برآورده می‌کند. شعاعی عقیده دارد فوتوبلاگش، برایش حُکم دفتر خاطرات را دارد و
در آن مناظر روزمره را ثبت می‌کند تا بیننده را مطّلع سازد که کجا بوده و چه سوژه‌ای
نظرش را جلب کرده. دوست دارد فوتوبلاگش دیده‌شود و از نظر بینندگانش مطلع شود.

از جمله سوژه‌های دیگر «عمق میدان»، عکاسی از افغانستان + است که حاصل
مسافرت‌های شعاعی به مزارشریف، هرات و کابل است. عکس‌هایی که به عنوان یک مخاطب،
بسیار جذبم می‌کند و پر از همهمه‌های روزمره‌ی مردمان همزبان و همسایه‌ی ماست.
شخصاً از وقتی رمان «بادبادک‌باز» را خوانده‌ام، کنجکاو شدم تا درباره‌ی افغانستان
بیشتر بدانم، کتاب‌های دیگری هم درباره‌ی افغانستان خوانده‌ام. اما تصویر، چیز دیگری
است. خیلی وقت‌ها عکس‌های با سوژه‌ی افغانستان حنیف را تماشا می‌کنم و جمله‌هایی
از بادبادک‌باز در ذهنم روشن می‌شود. تجربه‌ی داشتن خواننده‌ی افغان، مزید بر علت
بود که بخواهم محیط زندگی آن‌ها را بشناسم، و این عکس‌ها کمکم می کند که آن‌ها را
تصور کنم، مسیرها و دغدغه‌ها و دردهایشان را. زخم وحشت طالبان، بودن کشور در میان
نیروهای بیگانه و فقرشان را. اما چیزی آشنا و بسیار نزدیک به فرهنگ خودم را هم در
آن‌ها می‌بینم. در عشق‌ها، نگاه‌های ساده و دور، لبخندهای گرمشان + و کبوترهای سفید آسمان آبیش +. این عکس‌ها، درباره‌ی مردمی
است که تحمل کرده‌اند، بیش از آن‌چه بتوان تصورش را کرد، اما ادامه داده‌اند،
روزمرگی‌ها و بادبادک‌بازی‌ها +
و سر و صدای دستفروش‌ها و فریاد و بازی بچه‌ها، بچه‌هایی که بعضی از آن‌ها دست یا
پایشان را از دست داده‌اند. جامعه‌ای که سنتی است و مشخصاً طوفان‌های زیادی پیش رو
دارد. عکس‌های سفر به افغانستان، درخشان‌ترین بخش «عمق میدان» را تشکیل می‌دهد.

حنیف شعاعی می‌گوید ابتدا برایش عکاسی در افغانستان، یک کنجکاوی بود. کنجکاوی‌ای
که تدریجاً برایش مبدل به علاقه شد و با مردمش، حس همذات‌پنداری پیدا کرد. او دوست
دارد به همه‌ی کشورهای دنیا سفر کند و از مردم و محیطشان عکس بگیرد. از آفریقا،
سودان، مصر، هند، یونان، نپال و حتی قطب. او فکر می‌کند، این آرزوی ناممکنی نیست. دوست
دارد روزی بتواند عکسی بگیرد که بتواند با آن چیزی را عوض کند، حق ضایع شده‌ای را
به محق بازگرداند و ظلمی را که بر مظلوم می‌رود، نمایش دهد.ه

همه‌ساله، سایت Coolphotoblogs با شعار یگانه‌سازی و تشویق
جامعه‌ی جهانی فوتوبلاگ‌ها، به فوتوبلاگ‌های منتخب جوایزی اهدا می‌کند. تا چند روز
دیگر، فوتوبلاگ برنده انتخاب می‌شود و «عمق میدان»، تنها فوتوبلاگ ایرانی است که
به جمع فوتوبلاگ‌های نهایی برای اعلام رأی، رسیده است. برای رأی دادن به عمق میدان،
می‌توانید به اینجا
مراجعه کنید و در قسمت رأی‌گیری People’s Camp نظرتان را ثبت کنید.

اگر تا به امروز، آشنایی‌ای با حنیف و عکس‌هایش نداشته‌اید، پیشنهاد می‌کنم
حتماً کارهایش را در «عمق میدان» تعقیب کنید. نه برای آن‌که قانع شوید تا به او رأی
دهید. تا با دقت نگاه کنید، یادتان بیاید و فراموش نکنید، دم را غنیمت شمارید و
همراه عمق میدان دید عکاس شوید!­

سایت «راه سوم» از یازدهم دی ۸۹ فعالیت خود را آغاز کرد.

روابط عمومی راه سوم، هدف اصلی این سایت را ارائه تصویری دقیق و مستمر از وجوه مختلف هنر «فتوژورنالیسم»، ارائه مباحث آموزشی و بالا بردن سطح کیفی این هنر معاصر و جهانی به زبان فارسی اعلام کرده است.

همچنین در خبر معرفی سایت آمده است: «در مدت زمان تکوین این سایت، سعی شد با حفظ رابطه‌ای پیگیر، دوستانه و مستمر با هنرمندان فتوژورنالیست و مراکز حرفه‌ای، تا آن جا که امکان دارد تصویری روشن تر از این حرفه ارائه شود. سایت راه سوم در پنج بخش تازه‌های هفته، کارگاه، برنامه‌های آموزشی، مقاله و گفتگو محتوای خود را ارایه کرده است.

برای آشنایی بیشتر با فلسفه شکل‌گیری این سایت تخصصی می‌توانید به بخش درباره ما مراجعه کنید.»

اگر چه در سایت اشاره‌ای به اسامی مدیران و گردانندگان سایت نشده است اما نام‌های سارا محمدی فتح، منیره میراحمدی، فرانه ساروق فراهانی و علی اکبر شیرژیان در زیر مطالب منتشر شده مشاهده می‌شود.

سایت عکاسی برای گردانندگان سایت «راه سوم» موفقیت و استمرار آرزو می‌کند.

برای نخستین بار مجموعه عکس‌های مجید دوخته‌چی‌زاده در وب‌سایت شخصی‌اش به نمایش گذاشته شد. این عکس‌ها، حاصل ۲۶ سال فعالیت در زمینه‌های مختلف عکاسی است.

در وب‌سایت این عکاس می‌خوانیم: «برای من عکاسی یک شغل نیست بلکه مفهومی از زندگی است وقتی‌ عکاسی می‌کنم متوجه گذشت زمان نمی‌شوم. یعنی اصلاً گذشت زمان را احساس نمی‌کنم. این به معنی عدم تفکر حین عکاسی نیست. بلکه غرق شدن در لذتی است که سرچشمه آن عقلانیت و عشق است.»

وب‌سایت اختصاصی عکاس دارای موضوعاتی چون: جنگ، تهران ۱۳۶۰، ماسوله روستا،
گومیش تژه، تورنتو و… است. بسیاری از این عکس‌ها برای نخستین‌بار منتشر
می‌شوند.

مجید دوخته چی‌زاده متولد سال ۱۳۳۶ و فارغ‌التحصیل رشته‌ عکاسی و گرافیک از مدرسه عالی تلویزیون و سینما در سال ۱۳۵۶ است. کتاب‌های نگاهی به ماسوله روستا، لبیک (با مشارکت محمود گل‌محمدی) و راویان نور آثار منتشره شده او در حوزه عکاسی است. همچنین وی در چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی شرکت کرده است.

مجید دوخته‌چی‌زاده یکی از پایه‌گذاران دانشکده صدا و سیما و انجمن صنفی شرکت‌های تبلیغاتی ایران است و هم‌اکنون مدیرعامل شرکت تبلیغاتی مبلغان و مدیرمسئول انتشارات مبلغان است.

سایت عکسبازی یک سایت مرجع نیست، یک سایت اطلاع‏رسانی هم نیست، بلکه مکانی‏ست برای دور هم جمع شدن و عکاسی‏کردن پیرامون موضوعات مختلف. در عکسبازی، هیچ بایدی وجود ندارد. چه آماتور باشید، چه حرفه‏‌ای و با هر وسیله‌ای که عکاسی می‏کنید، شما می‏توانید در این سایت بازی کنید، حتی بازی پیشنهاد بدهید و … آنچه که در نهایت به وجود می‏آید، عکس‏های متعددی است که با نگرش‏های مختلف حول موضوعات واحد به وجود آمده‏اند.

با وجود اینکه هنوز یک سالی از تاسیس این سایت نمی‏گذرد، تعداد زیادی از دوستاران عکاسی را به خود جلب کرده؛ در ضمن با ایجاد فراخوان‏هایی، طرح جلد دو سی‏دی نشر هرمس حاصل کار عکاسان عکسبازی است. برنامه‏ی بعدی این سایت، برپایی نمایشگاهی با موضوع آغاز سال نو و بهار است که در موزه ملی انگلستان شکل خواهد گرفت.

به امید اینکه این سایت بتواند دوستاران عکاسی را به هر سیلقه و تکنیکی دور هم جمع کند.