سرزمين دانلود

۵۰ میلیون ایرانی روزانه گوشیهایی را در دست می گیرند که بیش از ۹۰ درصد آن به صورت قاچاق وارد کشور می شود بنابراین هیچ اطمینانی از استاندارد بودن آنها وجود ندارد و کاربران نیز آنچنان که باید نسبت به عواقب ناگوار امواج و غیر استاندارد بودن این وسیله اطلاعی ندارند. به گزارش مهر، سالانه اخبار بسیاری از جدی بودن خطر استفاده از گوشیهای غیراستاندارد و امواج مضر آن به گوش می رسد و حتی برخی اخبار از بروز مشکلات جسمی و روانی متعدد استفاده از گوشیهای همراه منتشر می شود. مواردی از قبیل انفجار ناگهانی بر اثر داغ شدن باتری گوشی، افزایش دما و شکسته شدن شیشه گوشی حین مکالمه به همراه هشدارهای سازمان های بهداشت جهانی در مورد خطر و آسیب امواج ساطع شده از گوشیهای موبایل به حدی رسیده است که تلاش برای بررسی جدی بودن این خطرات در دنیا ادامه دارد و هم اینک نیز بسیاری از کمپانی های مطرح تولید گوشی برای بررسی این مقوله، تیمهای مطالعاتی خود را بکار گرفته اند. به نظر می رسد در کشور ما نیز لزوم بررسی این امر احساس شده و مسئولان تلاش برای بررسی تشعشعات مضر گوشیهای وارداتی و اندک تولیدی در کشور را آغاز کرده اند.هم اکنون سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی براساس مصوبه ای رعایت مقررات حدود تشعشعی (SAR) را برای واردکنندگان گوشی موبایل در سال جاری الزامی کرده و موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی نیز تاکنون چهار مورد استاندارد برای گوشیهای موبایل تدوین کرده است. همچنین آزمایشگاه سنجش استاندارد گوشی موبایل در مرکز تحقیقات صنایع انفورماتیک تاسیس شده تا تولید کنندگان داخلی گوشی تلفن همراه از طریق این مرکز استاندارد بودن گوشی تولیدی خود را در معرض آزمایش قراردهند که به گفته مسئولان این مرکز این امر می تواند نقش موثری در ارتقاء کیفیت تولیدات داخلی داشته باشد. همکاری برای کشف امواج مضر گوشی محمد کرم پور رئیس سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی تاکید دارد که تاکنون گوشیهای موبایلی که تشعشعات آن مضر و غیر استاندارد باشند شناسایی و گزارش نشده است. وی در گفتگو با خبرنگار مهر از همکاری با برخی سازمانهای مرتبط در بحث استانداردسازی تشعشعات الکترومغناطیسی خبر می دهد و می گوید: معاونت نظارت بر اعمال مقررات سازمان تنظیم مقررات با گروههای مطالعاتی در موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران و سازمان انرژی اتمی، جلسات مشترک بسیاری داشته اند و برای نمونه سنجی استاندارد گوشی تلفن همراه وارداتی به کشور و نیز گوشیهایی که داخل کشور تولید می شود به توافق رسیده اند. کرم پور می گوید: مقوله استاندارد در اکثر گوشیهای تلفن همراه که از مبادی رسمی وارد کشور می شوند رعایت شده و تاکنون مواردی که مورد اشکال بسیاری بوده و ضرر کلانی در پی داشته باشد گزارش نشده است. وی توضیح می دهد که گوشیهایی که از مبادی رسمی کشور وارد می شوند در آزمایشگاههای تایید نمونه مورد تست و آزمایش از لحاظ تشعشعات مضر و دیگر موارد امنیتی برای سلامتی کاربران قرار می گیرد اما اگر این محموله ها از دیگر مبادی به غیر از گمرک وارد شود، مسئول آن سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی نیست. این در شرایطی است که طبق آمارهای اعلام شده از سوی مسئولان بیش از ۹۰ درصد گوشیهای موبایل به صورت قاچاق و غیرقانونی وارد کشور می شوند که با توجه به این اظهارات به طور قطع مورد ارزیابی استاندارد قرار نمی گیرد. 31 آزمایشگاه برای تست گوشیهای موبایل رئیس سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی با بیان اینکه تاکنون هشت آزمایشگاه تایید نمونه کالاهای دیجیتالی مانند تلفن همراه در دانشگاههای بزرگ کشور ایجاد شده است از راه اندازی ۲۳ آزمایشگاه دیگر در ماههای نزدیک برای بررسی کامل تشعشعات گوشی های موبایل خبر می دهد. وی با اشاره به مصوبه این سازمان مبنی بر الزام گوشیهای وارداتی به رعایت حدود مقررات تشعشعات SAR به مهر می گوید: علاوه بر سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی کشور و سازمان انرژی اتمی نیز دارای آزمایشگاه تایید نمونه استانداردهای گوشی هستند و این مصوبه به صورت مشترک در حال اجرا است. گوشی در انتظار استاندارد اجباری در همین حال مرتضی امامی معاون برنامه ریزی تدوین استاندارد موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران از تدوین چهار استاندارد در حوزه گوشی موبایل خبر می دهد و به مهر می گوید: این استانداردها تدوین شده است اما تصمیم برای اینکه اجرای آن اجباری باشد یا اختیاری، زیرنظر شورایعالی استاندارد خواهد بود. وی با تاکید براینکه پیشنهاد و تصمیمگیری در زمینه اجباری کردن استانداردهای تدوین شده باید از سوی مسئولان به شورایعالی استاندارد ارائه شود می افزاید: استاندارد تدوین شده برای گوشیهای موبایل باید در دبیرخانه شورایعالی استاندارد تصویب و ابلاغ شود اما بعید به نظر می رسد که گوشی موبایل مشمول استاندارد اجباری شود. امامی با اشاره به تدوین استاندارد ملی برای برخی کالاهای مصرفی در کشور نیز می گوید: استاندارد ملی، کالا را به یک کد ملی مجهز می کند اما گوشی موبایل هنوز مشمول این استاندارد هم نشده است.  معاون برنامه ریزی تدوین استاندارد موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران خاطرنشان می کند که استاندارد برخی اقلام خارجی و وارداتی مورد قبول موسسه استاندارد است اما بعضی استانداردها نیز توسط این موسسه تدوین می شود که به آن استاندارد ملی می گویند. به گفته وی تاکنون ۱۵ هزار استاندارد ملی برای اقلام مصرفی در کشور تدوین شده که حدود ۶۰۰ کالا مشمول استاندارد اجباری هستند اما استاندارد تعریف شده برای گوشیهای موبایل تاکنون ملی و یا اجباری نبوده است. امامی اضافه می کند که تمامی اقلام کامپیوتر وارداتی و تولیدی در کشور بر مبنای استانداردهای بین المللی مشمول استاندارد اجباری هستند. موبایل تهدیدی بر سلامت ایرانیان کارشناسان معتقدند که نه تنها گوشیهای وارداتی بلکه کالاهای تولیدی نیز باید با استاندارد دنیا مطابقت داشته باشند و اگرچه مسئولان تمامی سعی خود را به کار می بندند که هیچ گوشی بدون انجام عملیات کنترل کیفی مجوز عرضه دریافت نکند اما نباید این نکته را فراموش کرد که اکثر گوشی هایی که هم اکنون در دست کاربران موبایل است به صورت غیرقانونی وارد کشور شده و هیچ نظارتی از لحاظ استاندارد بودن روی آن صورت نگرفته است. به این دلیل زمانی این توجه مسئولان به سلامت کاربران موبایل در کشور ستودنی خواهد بود که به تمامی ابعاد ورود این کالای پرمصرف که تمامی اقشار جامعه به طور مستقیم…

با وجود آن‌که بیش از ‌١٣ میلیون نفر قسمت آخر سریال لاست را تماشا کردند، ولی این یک رکورد برای لاست محسوب نمی‌شود.

به گزارش ایسنا به نقل از لس‌آنجلس تایمز، طبق بررسی‌های انجام شده، ‌۵/١٣ میلیون نفر در سراسر جهان، آخرین قسمت مجموعه تلویزیونی لاست را مشاهده کرده‌اند. هرچند که این رقم در مقایسه با دیگر قسمت‌های این سریال یک رکورد محسوب نمی‌شوند.

این درحالی است که اولین قسمت این سریال که در سپتامبر ‌٢٠٠۴، به روی آنتن رفت، بیش از ‌۵/١٨ میلیون بیننده داشت، قسمت آخر فصل اول نزدیک به ‌٢١ میلیون بیننده و دو قسمت اول فصل دوم نیز هرکدام ‌٢٣ میلیون بیننده داشته‌اند.

البته، آخرین قسمت از سریال تلویزیونی لاست به مدت دوساعت و نیم در سراسر جهان به روی آنتن رفت که به سوالات زیادی که سال‌ها در ذهن بینندگان شکل گرفته بود، پاسخ داده شد.

به گزارش آسوشیتدپرس در این قسمت، جک از بین کاندیداها داوطلب شد که جزیره را از دست جاکوب خارج کند، غول دود که بدن لاک را تسخیر کرده بود، خواهان توقف کاندیداها شده، آن‌ها را کشت، جزیره را نابود و سپس جزیره را ترک کرد، جک در لس‌آنجلس توسط دو جراح خبره، لاک را با موفقیت عمل کرد، او به کیت، زنی که در جزیره عاشق او شده بود، ملحق شد و سرانجام جک با پدرش که قبل از وقوع حادثه سقوط هواپیما در قسمت‌های نخستین سریال فوت کرد، آشتی کرد.

این در حالی است که رسانه‌های مختلف با اشاره به پایان احساسی این سریال تلویزیونی به این نکته اشاره کردند که با وجود پایان این سریال، پرسش‌های بی‌پاسخ بی‌شماری درباره این سریال معماگونه باقی مانده است از جمله پرسش‌هایی درباره شانون و بون.

نویسندگان سریال لاست پیش از پخش آخرین قسمت آن در خصوص نحوه نوشتن این سریال گفتند: نحوه کار ما در نگارش فیلمنامه «لاست» شیوه‌ای از زندگی کردن بود، ما می‌نوشتیم؛ روند تولید نیز به ما در ادامه کارمان کمک می‌کرد؛ ما با لاست می‌خوردیم با لاست می‌خوابیدیم و همه کارهایمان در این محور اصلی صورت می‌گرفت.

گروه نویسندگان سریال «لاست» در خصوص شروع نگارش فیلمنامه این اثر نیز گفتند: شروع کار ما با رودررویی ایده‌ها آغاز شد. ما می‌دانستیم که این‌ها فقط طرح‌های کلی‌اند، اما می‌دانستیم چگونه از نقطه‌ای «ای» شروع و به نقطه‌ی «بی» برسیم و در ادامه کار فصل‌ها را به شکل اپیزودیک هم از یکدیگر تفکیک کردیم و بالاخره می‌دانستیم هر قسمت از کجا شروع و در کجا خاتمه پیدا می‌کند.

آنها با بیان این‌که در ابتدای نگارش این مجموعه تلویزیونی با مشکلاتی مواجه بوده‌ایم، افزودند: در ابتدا با تغییراتی در قالب شخصیت‌های اصلی مواجهه بودیم. عموما برای حل مشکلات فیلمنامه مجبور بودیم چند ساعت زمان صرف کنیم و جالب است بدانید راه‌حل یکی از مشکلات‌مان فیلمنامه در خواب به ما الهام شد.

لاست یا گم‌شدگان ( Lost) سریال تلویزیونی آمریکایی است که داستان گروهی از بازماندگان سقوط پرواز ‌٨١۵ اوشینیک بر فراز جزیره‌ای ناشناس در اقیانوس آرام است. سبک کلی این مجموعه تلویزیونی معماگونه است و با یافتن هر پاسخ چندین سوال نو به وجود می‌آید.

هر قسمت سریال، شامل زندگی هر کدام از بازماندگان در جزیره و قسمتی از زندگی گذشته او می‌شود. اولین قسمت این سریال در ‌٢٢ سپتامبر ‌٢٠٠۴ پخش شد و تمام شش فصل آن در ادامه روی آنتن رفت.

سریال از کانال ای.بی.سی و همینطور بسیاری از شبکه‌های کشورهای دیگر روی آنتن رفت.

لاست با توجه به تعداد زیاد بازیگران و فیلم‌برداری آن در اوهایو هاوایی، یکی از پرخرج‌ترین سریال‌های تلویزیونی بود.

دیمون لیندلوف، جی جی آبرامز و جفری لیبور سازندگان (نویسنده) و تهیه کنندگی فیلم توسط شبکه ABC آمریکا، بد روبوت پروداکشنز و گرس اسکیرت پروداکشنز انجام شده ‌است و از شبکه ABC آمریکا در آمریکا پخش می‌شود. موزیک متن آن توسط مایکل جیاکینو ترکیب شده است. منتقدان این سریال را تحسین نموده‌اند. این سریال توانست در سال اول پخش به تعداد ‌١۶ میلیون بیننده برای هر قسمت دست پیدا کند.

داستان سریال در ژانویه ی ‌٢٠٠۴ شروع شد؛ زمانی که لیود براون به ABC رفت و درخواست فیلمنامه‌ای بر اساس رمان Lord of the Flies، فیلم معروف Cast Away و سریال تلویزیونی Gilligan’s Island و برنامه ریالتی شو Survivor را داد.

ABC هم سریالی را در سال ‌١٩۶٩ درباره بازماندگان سقوط یک هواپیما و با نام The New People روی آنتن فرستاده بود.

گادی پولاک قسمتی از داستان را بر اساس یک بازی کامپیوتری و با نام Myst نوشت.براون با جی جی آبرامز تماس گرفت که با تاچ استون استودیوز (ای بی سی استودیوز کنونی) برای نوشتن داستان pilot قرارداد داشت و سریال تلویزیونیAlias را قبلا نوشته بود.

اگرچه آبرامز برای پذیرفتن کار مردد بود، ولی گفت که داستان ماورا طبیعه خواهد بود و با دیمون لیندولف برای همکاری در ساختن استایل و کاراکتر‌ها تماس گرفت. لیندولف و آبرامز قبلا با هم سریال bible را کار کرده بودند.

دو قسمت از اپیزود یا قسمت هواپیمای لاست، بیشترین هزینه‌ی تاریخ شبکه‌های تلویزیونی را داشتند. چیزی که شنیده می‌شود چیزی بین ‌١٠ تا ‌١۴ میلیون دلار هزینه برای این قسمت بوده است. سریال در ‌٢٢ سپتامبر ‌٢٠٠۴ هزینه‌هایش بالا گرفت و به نقطه‌ای بحرانی رسید، اما با همراهی سریال‌های Desperate Housewives وGrey’s Anatomy، لاست کمک کرد تا بخت به سوی ABC برگردد و این هنوز زمانی بود که حتی روی آنتن هم نرفته بود. با این حال مدیران اجرایی ABC و دیسنی، لایود براون را به دلیل امتیاز پایین در شبکه و همچنین ریسک کردن چنین هزینه‌هایی برای ساخت سریال اخراج کردند. قسمت pilot یا هواپیمای این سریال در ‌٢۴ جولای ‌٢٠٠۴ و در کامیکان (Comic-Con International) در سندیگو پخش شد. هواپیمایی که به عنوان هواپیمای سقوط کرده استفاده شد، اگرچه یک بویینگ ‌٧٧٧ خونده می‌شد،ولی در حقیقت یک لاکهید ال-۱۰۱۱ (Lockheed L-1011 TriStar) بود که توسط تاچ استون و ای بی سی خریداری شده بود. هواپیما تکه تکه شده بود و آنها مجبور شده بودند قسمت‌های آن را به هاوایی ببرند.

تهیه کنندگان لاست در ابتدا نگران بودند که ممکن است نوع واقعی هواپیما شناسایی شود ولی به دلیل شکسته شده بودن هواپیما، عملا به عنوان یک بویینگ ‌٧۶٧ دیده می‌شد.

این مجموعه تلویزیونی توسط دیمون لیندلوف، جی. جی. آبراهامز و جفری لالیبر ساخته شده و بخش اعظم فیلمبرداری آن در هاوایی فیلم برداری شده است.

قسمت مقدماتی و آزمایشی این مجموعه در تاریخ ‌٢٢ سپتامبر ‌٢٠٠۴ پخش شد. بعد از آن تاریخ پنج فصل از این مجموعه به روی آنتن رفته است.

تهیه کنندگان اجرایی این مجموعه در حال حاضر آبراهامز، لیندلوف، برایان برک، جک بندر و کارلتون کیوز هستند. این مجموعه به خاطر هنرپیشگان زیاد خود و هزینه سنگین فیلمبرداری در هاوایی یکی از پرهزینه ترین مجموعه‌های تلویزیونی است.

لاست تاکنون توانسته است جوایز بی‌شماری از جمله جایزه امی، بهترین سریال درام در سال ‌٢٠٠۵، بهترین فیلم آمریکایی در آکادمی تلویزیونی انگلستان در ‌٢٠٠۵، گلدن گلوب برای بهترین درام در ‌٢٠٠۶ و بسیاری جوایز دیگر را به خود اختصاص دهد.

این سریال به یکی از داستان‌های معروف در فرهنگ آمریکا بدل شده است؛ به طوری که به بازیها، مجلات، کتاب‌ها و سایر شبکه‌های آمریکایی راه یافته است.

لاست در مجموع شش فصلش، دارای ‌١٢١ قسمت است. فصل ششم در ‌١٨ قسمت روی آنتن رفت.

یازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی رادیو و سومین اجلاس جهانی صدا با شعار «رادیو رسانه امید و آگاهی» سه‌شنبه (چهارم خرداد‌ماه) در زیباکنار آغاز به کار می‌کند.

به گزارش ایسنا، مراسم افتتاحیه یازدهمین جشنواره‌ بین‌المللی رادیو سه‌شنبه ساعت ‌٢١ و ‌٣٠ دقیقه در تالار کوثر مجتمع زیباکنار برگزار می‌شود. هم‌چنین روز چهارشنبه پنجم خرداد‌ماه نخستین پنل جشنواره با عنوان «رادیو رسانه امید و آگاهی» در سالن آوینی مجتمع زیباکنار برگزار خواهد شد.

پنل دوم نیز با موضوع «رادیو دیجیتال، رادیویی چند رسانه‌ای و چند منظوره» ساعت ‌١١ روز چهارشنبه در سالن آوینی برپا می‌شود؛ هم‌چنین در سالن آیینه مجتمع زیبا‌کنار، با حضور برنامه‌سازان ایرانی و خارجی برنامه‌های راه‌یافته به جشنواره‌ی یازدهم، مرور خواهند شد.

زمان برگزاری پنل سوم جشنواره با موضوع «رادیو و جامعه: ارتقاء فعالیت‌های رادیو محلی/ رادیو اجتماع» ساعت ‌١۵ روز چهارشنبه خواهد بود؛ هم‌چنین پنل چهارم ساعت ‌١٧ در سالن آوینی برگزار می‌شود. این پنل به موضوع «رادیو و نمایش» اختصاص دارد. روز چهارشنبه نیز بخش دوم مروری بر برنامه‌های راه‌یافته در سالن آیینه برگزار می‌شود.

به گزارش ایسنا، در شامگاه روز پنجم خردادماه نیز مراسم تقدیر از کارکنان ستادی در سالن جام جم مجتمع زیباکنار برگزار خواهد شد.

هم‌چنین پنج‌شنبه (ششم خرداد‌ماه) پنل پنجم با موضوع «چهره جدیدی از اطلاع‌رسانی خدمات عمومی» از ساعت ‌٩ صبح آغاز می‌شود و پس از وقفه‌ای نیم‌ساعته پنل ششم با عنوان «رادیو و موسیقی» در سالن آوینی برپا خواهد شد.

در این روز نیز مروری بر برنامه‌های راه‌یافته در جشنواره از ساعت ‌١٠ و ‌٣٠ دقیقه به مدت دوساعت برگزار می‌شود.

براساس این گزارش ایسنا، مراسم اختتامیه‌ی یادزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی رادیو و سومین اجلاس جهانی صدا پنج‌شنبه ساعت ‌٢١ و ‌٣٠ دقیقه با حضور رئیس سازمان صدا و سیما در سالن جام‌ جم مجتمع زیباکنار برگزار می‌شود.

گفتنی است، طی روزهای دوشنبه و سه شنبه پنج کلاس‌ ای بی یو پرایز در تهران برگزار شد که موضوعاتی چون «مسیر دستیابی به برنامه‌های بزرگ»، «بررسی گروه کودک و جوان ای بی یو» و «نمایش رادیویی» را شامل می‌شدند.

طبق گزارش جدید مرکز پیو، از هر سه نوجوان یکی بیش از صد پیامک در روز ارسال می‌کند و ۷۲ درصد اکنون در مقایسه با ۵۱ درصد در سال ۲۰۰۶ ارسال‌کننده پیامک هستند.

به گزارش ایسنا، بر اساس بررسی مرکز پژوهشی پیو، تقریبا نیمی از نوجوانانی که تلفن همراه با خود به مدرسه می‌برند، یک بار در روز در کلاس درس پیامک ارسال می‌کنند.

ارسال پیامک بر دیگر اشکال ارتباط برتری یافته به طوری که تنها ۳۸ و ۳۰ درصد نوجوانان روزانه با تلفن همراه و تلفن ثابت صحبت می‌کنند. یک چهارم نوجوانان روزانه به شبکه‌های اجتماعی می‌روند و تنها ۱۱ درصد به یکدیگر ای‌میل ارسال می‌کنند.

هم‌چنین نوجوانانی که طرح اشتراک برای ارسال نامحدود پیامک دارند، ۱۴ برابر کسانی که به ازای ارسال هر پیامک هزینه پرداخت می‌کنند، پیام کوتاه ارسال می‌کنند.

اگرچه دسترسی به اینترنت برروی تلفن همراه اغلب گران است اما نوجوانانی که والدین سیاه‌پوست یا اسپانیولی دارند، دو برابر نوجوانان دیگری که والدین سفیدپوست دارند و هم‌چنین نوجوانانی که در خانواده‌هایی با درآمد پایین ۳۰ هزار دلار در سال زندگی می‌کنند، این کار را انجام می‌دهند که این مساله ممکن است به دلیل نبود دسترسی به رایانه در این خانواده‌ها باشد.

به گفته یکی از محققان پیو، حتی با طرح‌های اشتراک نامحدود نیز بزرگ‌سالان به اندازه نوجوانان پیامک ارسال نمی‌کنند.

یک گروه پژوهشی ژاپنی ماده‌‌ای را یافته است که می‌تواند برای ساختن ابردیسک‌های با قابلیت ذخیره‌ داده‌هایی هزاران بار بیشتر از یک DVD به کار رود. به گزارش خبرگزاری فرانسه شین-ایچی اوهکوشی، استاد شیمی در دانشگاه توکیو و سرپرست این پژوهشگران گفت این ماده هنگامی که در معرض نور قرار می‌گیرد، از یک حالت فلزی به رنگ سیاه که الکتریسیته را هدایت می‌کند به نیمه‌رسانایی قهوه‌‌ای رنگ تبدیل می‌شود. این ماده که شکل بلوری جدیدی از اکسید تیتانیوم است، می‌تواند در درجه حرارت اتاق هنگام قرار گیری در معرض نور بین این دو حالت فلزی و نیمه‌رسانا رفت و برگشت کند، و به این ترتیب یک کارکرد “روشن- خاموش” موثر برای ذخیره‌کردن داده‌ها به وجود می‌آورد. اوهکوشی گفت خصوصیات این ماده نویدبخش آن است که بتوان از آن در نسل آینده وسائل ذخیره نوری اطلاعات استفاده کرد.  ماده‌ای که با نور دچار تغییرات رنگ می‌‌شود را می‌توان در وسائل ذخیره اطلاعات استفاده کرد، چرا که بازتاب نور به رنگ‌های متفاوت می‌تواند حاوی اطلاعات  متفاوتی باشد.  این گروه ژاپنی توانسته‌است این ماده را به صورت ذرات با قطر ۵ تا ۲۰ نانومتری درآورد. اگر ریزترین این ذرات مورد استفاده قرار گیرد، دیسک جدید می‌تواند ۱۰۰۰ بار بیشتر از یک دیسک بلو-ری اطلاعات ذخیره کند، به شرطی که ابزارهای ثبت کردن  و خواندن داده‌های سازگار با آن نیز ساخته شود. یک دیسک بلو ری منفرد می‌تواند ۵ بار بیشتر از یک دی‌وی‌دی معمولی اطلاعات ذخیره کند. به گفته اوهکوشی، قیمت اکسید تیتانیوم در بازار یک صدم عنصر کمیاب – ژرمانیوم- آنتیموآن- تلوریوم- است که در حال حاضر در دیسک‌های بلو ری و دی‌وی‌دی‌های قابل بازنویسی به کار می‌رود. اوهکوشی گفت معلوم نیست چه هنگامی این ماده برای ساختن دیسک به کار رود و استفاده عملی پیدا کند، و افزود که او صحبت در این مورد را با شرکت‌های بخش خصوصی  فعال در حوزه ارتباطات را آغاز کرده است.  نتایج این بررسی از پیش در نسخه آنلاین مجله انگلیسی “شیمی طبیعت” منتشر شده است….

در نشست بررسی و عملکرد شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان که با تاکید بر عملکرد شبکه بی‌بی‌سی صبح امروز (۳ خرداد) در مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام آغاز به‌کار کرد، نگاه دولتمردان به ماهواره مورد بررسی قرار گرفت.

به گزارش خبرنگار ایلنا، صادق زیباکلام (استاد دانشگاه و کارشناس رسانه) در این نشست گفت: در موضوع شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان مشکل از آنجایی آغاز می‌شود که ما آنها را رسانه بیگانه خطاب می‌کنیم و این لقب ناشی از یک نگاه تاریخی، سیاسی و ایدئولوژیک است و از همان تئوری احمقانه توهم توطئه نشات می‌گیرد درحالی‌که باید از خود بپرسیم که بی‌بی‌سی و وی یو ای به دنبال آن هستند که اتفاقات و حوادث را صادقانه بیان کنند یا اینکه خودشان اتفاقات و حوادث را به وجود می‌آورند.

زیباکلام با ذکر خاطره‌ای از آخرین سفیر انگلیس قبل از انقلاب در رابطه با دیدگاه شاه نسبت به ‌بی‌بی‌سی فارسی گفت: آخرین سفیر انگلیس در خاطرات خود آورده است که محمدرضا پهلوی در دیدارهای خود اصرار داشت بگوید که نقش رادیوی بی‌بی‌سی در تحولات انقلاب بسیار مهم است و این نگاه وی ناشی از یک دیدگاه ایدئولوژیک‌زده و سیاست‌زده به رسانه‌های گروهی است. این دیدگاه معتقد است که رسانه‌ها هستند که به مردم می‌گویند چه کارهایی را انجام دهند.

وی ادامه داد: نگاه سیاسی به شبکه‌های ماهواره‌ای و توجه به اغراض سیاسی آنها باعث شده است تا مباحث دیگر این شبکه‌ها و موضوعات اجتماعی ‍ـ فرهنگی مغفول بماند و به تاثیرات فرهنگی آنها کمتر توجه شود این نگاه در صدا و سیما هم وجود دارد و بیشتر برنامه‌های صدا و سیما که علیه شبکه‌های ماهواره‌ای تولید می‌شود فقط در راستای افشاگری سیاسی آنهاست.

وی ادامه داد: ما امروز از منظر نگاه و تاکتیک دربرابر ماهواره‌ها شکست خورده‌ایم.
زیباکلام با تاکید بر وضعیت شبکه وی یو ای گفت: هرچند من بعداز ۲۲ خرداد تصمیم گرفتم که با شبکه وی یو ای و بی‌بی‌سی فارسی همکاری نکنم اما آنها باوجود آنکه می‌دانستند من طرفدار جمهوری اسلامی هستم و حفظ نظام برای من مهم است اصرار بسیاری بر حضور من در برنامه‌های خود داشتند.

زیباکلام افزود: زمانی که علت این اصرار را جویا شدم مدیر شبکه وی یو ای گفت: اصرار ما برای حضور شما به این دلیل است که مخاطبان شبکه در زمان حضور شما افزایش پیدا می‌کنند این مطلب مدیر وی یو ای این سئوال را ایجاد می‌کند که آیا نباید در زمانی که شبکه‌ای مانند وی یو ای بزرگترین دغدغه‌اش مخاطب است، از این سلاح علیه خود آنها استفاده کنیم و آیا مسئولان تاکنون به این فکر کرده‌اند که چگونه می‌توان مخاطبین این شبکه را کم کرد. به‌نظر من هرگز این سئوال را مطرح نکردند چون فقط نگاه سیاسی به شبکه‌های ماهواره‌ای دارند.

وی ادامه داد: مخاطب باید وی یو ای را به همان صورتی که است ببیند زیرا در بلندمدت خود وی یو ای مخاطب را دربرابر خود مقاوم می‌کند.

زیباکلام با اشاره به بعضی دیدگاه‌ها درباره شبکه بی‌بی‌سی فارسی گفت: عده‌ای معتقدند که یکی از اهداف شبکه بی‌بی‌سی فارسی ازبین بردن زبان فارسی است. اگر چنین باشد این شبکه شاخه‌ای را می‌برد که خود روی آن نشسته است.

زیباکلام افزود: به نظر من شبکه‌هایی مانند وی یو ای و بی‌بی‌سی امروز نان بی‌همتی ما را در داخل می‌خورند آنها به این دلیل مخاطب دارند که پای بسیاری از رسانه‌ها در ایران بسته است و درحالی‌که شبکه وی یو ‌ای در ایران مخاطب دارد اما به نظر من اصلا از بعد اطلاع‌رسانی، خبر و کار رسانه‌ای موفق نیست.

نشست بررسی و عملکرد شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان با تاکید بر عملکرد شبکه بی‌بی‌سی صبح امروز(۳ خرداد) در مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام آغاز شد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، در ابتدای این جلسه سیدرضا صالحی امیری (استاد دانشگاه) با اشاره به تاثیرگذاری ماهواره‌ها بر جامعه امروز افزود: بعداز مشروطه روند تحولات تا قبل از حضور ماهواره کند بود اما باوجود حضور ماهواره‌ها این تحولات سرعت یافت و امروز حجم میلیونی از جوامع تحت تاثیر ماهواره هستند. سرعت این تحولات بسیار زیاد است و بخشی از این سرعت نیز باعث به وجود آمدن پدیده‌های خطرناک می‌شود.

وی با اشاره به دیدگاه مسئولان به موضوع ماهواره‌ گفت: متاسفانه نگرش ما در حوزه ماهواره بیشتر امنیتی و سیاسی است و به پیامدهای اجتماعی و فرهنگی آن کمتر پرداخته شده است. درحالی‌که تاثیرگذاری پدیده‌های اجتماعی و فرهنگی ماندگارتر است.

صالحی امیری با اشاره به اهداف فرهنگی و اجتماعی ماهواره‌ها گفت: مطرح کردن بحث‌هایی همچون بحران هویت و هویت ایرانی و نسبت آن با جهان، بحران‌های ارزشی و پیامدهای آن ازجمله اهداف برنامه‌های فرهنگی ـ اجتماعی است.

صالحی‌ امیری با مقایسه عملکرد دو شبکه فارسی‌وان و بی‌بی‌سی‌ فارسی گفت: تاثیرگذاری فارسی‌وان در حوزه فرهنگی و اجتماعی بسیار بیشتر از بی‌بی‌سی فارسی است و امروز شبکه فارسی‌وان با پخش سریال‌ها و فیلم‌های سینمایی؛ استحکام خانواده را به مناقشه و مناظره گرفته است و این مطلبی است که در حوزه مسائل سیاسی کمتر به آن توجه شده است.

وی ادامه داد: امروز برنامه‌های ماهواره رابطه معناداری با اخلاق، ثبات سیاسی ـ اجتماعی و هویت ایرانی ـ اسلامی دارد و این اتفاق درحالی رخ می‌دهد که ما فاقد یک نظام اطلاعاتی مشخص و یک نظام سیاست‌گذاری مشخص در حوزه ماهواره‌ هستیم زیرا باوجود آنکه معتقدیم بخش زیادی از جامعه تحت تاثیر ماهواره است، آمار دقیقی از مخاطبان وجود ندارد و تاکنون کار دقیقی در این حوزه انجام نشده است.

وی با اشاره به وجود سه دیدگاه در حوزه برنامه‌های شبکه‌ ماهواره گفت: سه اعتقاد در این بخش وجود دارد: گروه اول؛ موافق آزادی محض و باز کردن فضا هستند. گروه دوم؛ به دنبال و معتقد به تعطیلی ماهواره‌ها و جلوگیری از دریافت برنامه‌ها هستند و گروه سوم؛ نیز به دنبال یک رویکرد مدیریت شده هستند و ما باید امروز باتوجه به اهداف مجمع تشخیص مصلحت یک دیدگاه مفید را تعیین و سیاست‌گذاری کنیم.

مطالعه صورت گرفته توسط دو دانشگاه نشان داد، بیشتر آمریکایی‌ها بر خلاف ادعای افرادی که در حوزه بازاریابی اینترنتی فعالیت می‌کنند، تمایلی به مشاهده آگهی‌های آنلاین حین مشاهده مطالب مورد نظر خود ندارند.

به گزارش فارس به نقل از پی‌سی‌ورلد، این مطالعه در “مرکز قانون و فناوری برکلی ” وابسته به موسسه حقوق دانشگاه کالیفرنیا و “موسسه ارتباطات آننبرگ ” وابسته به دانشگاه پنسیلوانیا انجام شد و کارشناسان بر پایه آن دریافتند، ۶۶ درصد کاربران تمایل ندارند که حین مشاهده صفحات اینترنتی مورد علاقه خود هدف آگهی‌های تبلیغاتی قرار گیرند.

در پاسخ به این سوال که اگر شرکت‌ها آگهی‌های تبلیغاتی را متناسب با رفتارهای آنلاین هر کاربر در سایت‌های اینترنتی مربوطه منتشر کنند، از بین ۱۰۰۰ شرکت‌کننده در این تحقیق ۸۶ درصد اعلام کردند که تمایلی به مشاهده این آگهی‌ها هم ندارند.

در گزارش مربوط به این مطالعه اعلام شد: «طرفداران حقوق کاربر با انتشار آگهی‌ها بر مبنای رفتارهای آنلاین مخالفند. زیرا بررسی رفتارهای آنلاین کاربران و تحلیل علایق آن‌ها در دنیای اینترنت در حالی اتفاق می‌افتد که آن‌ها هیچ اطلاعی از این جریان ندارند یا متوجه این اتفاق نمی‌شوند. در مقابل، شرکت‌های تبلیغاتی به این صورت از این جریان دفاع می‌کنند که با این کار، ابزارها و کالاهای مورد نیاز کاربر را به صورت مستقیم در اختیار وی می‌گذارند. به هر حال، نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که بخش عمده آمریکایی‌ها با نظر مدافعان حقوق اینترنتی کاربران موافق هستند و تمایلی به مشاهده این قبیل آگهی‌ها ندارند».

“جان لیبویتز” مدیر کمیسیون فدرال بازرگانی آمریکا نتایج حاصل از این تحقیق را بسیار “پرمعنی ” خواند و اعلام کرد که این جریان می‌تواند قانون‌گذاران آمریکا را به تمرکز بیشتر بر تصویب قوانین جدید در این زمینه وادار کند. به عقیده او، این نتایج می‌تواند شرکت‌های تحقیقاتی را نیز مجبور کند تا بر سیاست‌های خود بازنگری داشته باشند.

وزیر فرهنگ و فناوری ارتباطات و اطلاعات مالزی اعلام کرده است که در حال حاضر سرعت دسترسی به اینترنت در منازل و مراکز تجاری استان “کلانگ ولی ” که شهرهای کوالالامپور، پتالینگ جایا و کلانگ در آن واقع شده‌اند، ۱۰ مگابیت در ثانیه است.

به گزارش فارس، مالزی کشوری مسلمان واقع در منطقه آسیای جنوب شرقی به مرکزیت کوالالامپور است که کمتر از ۳۰ میلیون نفر جمعیت دارد و با وجود آنکه کشور در حال توسعه محسوب می‌شود، ظرف سال‌های اخیر توانسته است به یکی از پیشرفته‌ترین کشورهای آسیایی تبدیل شود و موفقیت‌های فراوانی را در زمینه اقتصاد و فناوری به‌دست آورد. مالزی یکی از کم هزینه‌ترین سیستم‌های حمل بار و خطوط هوایی را در آسیا و البته در دنیا ارایه می‌دهد و همین مسئله در رشد اقتصادی آن بسیار تاثیرگذار بوده است.

خدمات مخابراتی درون شهری شبه‌جزیره مالزی عمدتا از طریق پست رادیویی “مایکرو ویو ” فراهم می‌شود و مخابرات بین‌المللی آن نیز به وسیله کابل‌های زیردریایی و ماهواره انجام می‌گیرد. یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شرکت‌های مخابراتی مالزی “تلکام مالژیا برهاد “(TM) است که تولیدات و خدماتی را برای خطوط ثابت، تلفن‌همراه و نیز خدمات دسترسی شماره‌گیری و پهنای باند اینترنتی ارائه می‌کند. در حال حاضر شرکت‌های سلکام(Celcom)، ماکسیس(Maxis) و دی‌جی(DiGi) بیشترین سهم در ارایه خدمات تلفن همراه این کشور را دارند که البته تمامی آن‌ها خدمات اینترنتی را نیز ارایه می‌دهند.

در دسامبر ۲۰۰۴ “لیم کینگ یایک ” وزیر انرژی، آب و مخابرات مالزی گزارش داد که کمتر از یک درصد یا حدود ۲۱۸ هزار نفر از مردم مالزی از خدمات اینترنت پرسرعت استفاده می‌کنند که این رقم در آن زمان بسیار ناچیز بود. دولت مالزی بر اساس سیاست‌گذاری‌های خود موفق شد تا سال ۲۰۰۶ میلادی تعداد کاربرانی که از خطوط باند پهن اینترنتی استفاده می‌کنند را به ۵ درصد و تا سال ۲۰۰۸ تعداد آن‌ها را به ۸ درصد برساند. مهم‌ترین برنامه‌های که دولت مالزی هم‌اکنون برای گسترش خطوط پرسرعت اینترنتی دنبال می‌کند، کاهش هزینه استفاده از این خدمات است تا تمامی مردم حتی ساکنان مناطق روستایی با سطح درآمد پایین نیز بتوانند مشترک این خدمات شوند.

اگرچه مالزی برای گذر از وضعیت در حال توسعه به وضعیت توسعه‌یافته اولویت‌های فراوانی را پیش‌روی خود می‌بیند، اما همچنان بیشترین سرمایه‌گذاری را در بخش فناوری و ارتقا بخش‌های مختلف آن انجام می‌‌دهد تا موقعیت خود به عنوان یکی از قطب‌های اصلی فناوری در قاره آسیا را حفظ کند. این کشور هم‌اکنون طرحی را با عنوان Multimedia Super Corridor دنبال می‌کند که بر مبنای آن نقش شرکت‌های فناوری در جریان خدمت‌رسانی به مردم و افزایش دسترسی کاربران به خطوط پرسرعت اینترنتی افزایش میابد.

بر خلاف سرمایه‌گذاری‌های فراوان دولت مالزی در جریان افزایش دسترسی مردم به خطوط پرسرعت اینترنتی، بررسی‌ها نشان می‌دهد که علاقمندی مردم این کشور به استفاده از خدمات مذکور چندان قابل ملاحظه نیست. طبق آمار رسمی منتشر شده از سوی دولت مالزی، نرخ نفوذ خطوط پهن‌باند اینترنتی بین مردم این کشور تا پایان سال ۲۰۰۹ میلادی حدود ۹ درصد بوده است. این جریان در حالی بوده است که دولت مالزی “طرح ملی خطوط پهن‌باند ” به صورت گسترده در دستور کار خود قرار داده است و بر اساس آن می‌کوشد تا پایان سال ۲۰۱۰ میلادی دسترسی ۱۵ درصد مردم خود به اینترنت پرسرعت را ممکن کند. یکی از مهم‌ترین اقدامات دولت مالزی در جریان گسترش خدمات اینترنت پرسرعت به مردم خود، ارایه سرویس اینترنت بی‌سیم مبتنی بر شبکه Wi-Fi بوده است. علاوه بر این، مردم مالزی هم‌اکنون به اینترنت پرسرعت وایمکس نیز دسترسی دارند که می‌توانند با پرداخت هزینه‌های ماهانه اندک آن را در اختیار بگیرند.

تلاش دولت مالزی برای افزایش دسترسی مردم به خطوط پرسرعت اینترنتی در مقایسه با دیگر کشورهای آسیایی نظیر سنگاپور، هند، چین، ژاپن و … عادی به نظر می‌رسد. اما برای کاربران خانگی ایرانی که هنوز اینترنت پرسرعت به معنای واقعی را تجربه نکرده‌اند، جالب توجه است. در کشور ایران مطابق بخشنامه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات ۱۲۸ کیلوبایتی در ثانیه نهایت سرعتی کاربران خانگی می‌توانند با آن به اینترنت متصل شوند. مطابق آمار رسمی منتشر شده، در سال ۲۰۰۷ تنها ۴۶۵ هزار و ۱۰۰ نفر معادل ٧ دهم درصد از کاربران خانگی ایرانی به اینترنت به‌اصطلاح پرسرعت ۱۲۸ کیلوبایتی دسترسی داشته‌اند که البته قرار بوده این رقم در سال مذکور به ۹۰۰ هزار پورت فعال برسد.

همچنین براساس برنامه چهارم توسعه قرار بود تا پایان سال ٨٨ که سال پایانی این برنامه بود، تعداد پورت‌های فعال ADSL به در ایران ۵/۱ میلیون عدد باشد که این رقم نیز حاصل نشد و البته در صورت دست یافتن به آن نیز ضریب نفوذ اینترنت پرسرعت در ایران فقط ۰۱/۰ درصد می‌بود.

در حالی که دولت ایران استفاده از اینترنت خانگی با سرعت بیش از ۱۲۸ کیلوبایت در ثانیه را برای مردم خود مضر می‌داند، دکتر “رئیس یاتیم ” وزیر فرهنگ و فناوری ارتباطات و اطلاعات مالزی اعلام کرده است که هیچ محدودیتی در جریان سرعت و دسترسی به محتوای اینترنتی برای کاربران خانگی و غیرخانگی خود لحاظ نمی‌کند و تنها در شرایطی که محتوای سایت‌های اینترنتی “قانون ارتباطات و اطلاعات چندرسانه‌ای سال ۱۹۹۸ ” را زیر پا بگذارد، دسترسی به آن‌ها غیرممکن می شود. او اعلام کرد که در حال حاضر سرعت دسترسی به اینترنت در منازل و مراکز تجاری استان “کلانگ ولی ” که شهرهای کوالالامپور، پتالینگ جایا و کلانگ در آن واقع شده‌اند، ۱۰ مگابیت در ثانیه است و این مسئله نشان می‌دهد که مردم برای استفاده از اینترنت پرسرعت هیچ محدودیتی را پیش‌روی خود نمی‌بینند.

هم‌اکنون یکی از شرکت‌های ارایه دهنده خدمات اینترنت پرسرعت در مالزی اعلام کرده است که با دریافت ماهانه ۵۸/۱ دلار امکان استفاده از اینترنت پرسرعت ۲۲۴ مگابیت در ثانیه‌ای را برای مردم فراهم می‌کند که بر این اساس می‌توان گفت هر مالزی برای استفاده از اینترنت با سرعت ۲۲۴ مگابیت در ثانیه حدود ۱۵۰۰ تومان در ماه می‌پردازد. این شرکت ارتباطی برای ارایه این سرویس، پروژه‌ای را با نام BPL و با هزینه‌ای بالغ بر ۱۴ میلیون دلار در دست دارد که قرار است بر مبنای آن ۴۰۰ هزار مسجد و تمام مردم مالزی به شبکه اینترنت با سرعت مذکور مجهز کند. با اجرای این طرح مالزی اولین کشوری خواهد بود که به بیشترین تعداد کاربر این خدمات را عرضه می کند. در حال حاضر شرکت گوگل در ایالت تگزاس آمریکا به حدود دو میلیون کاربر پهنای باند با این سرعت را ارایه می‌دهد.

برای آنکه بتوانیم سرعت و قیمت اینترنت پرسرعت ارایه شده در مالزی را با ایران مقایسه کنیم، با یک محاسبه ساده سرعت مگابیتی سرویس پهن‌باند اینترنتی این کشور را به کیلوبایت تبدیل می‌کنیم. در حال حاضر هر شهروند مالزیایی با سرعت ۲۲۴ مگابیت در ثانیه به اینترنت متصل می‌شود که ضرب این عدد در ۱۰۲۴، سرعت آن را به کیلوبایت تبدیل می‌کند و به عبارت دیگر، هر شهروند مالزیایی با سرعت ۲۲۹ هزار و ۳۷۶ کیوبایت در ثانیه از خدمات اینترنتی بهره می‌برد و در مقابل، هر کاربر ایرانی به اینترنت با سرعت ۱۲۸ کیلوبایت دسترسی دارد. تقسیم عدد ۲۲۹ هزار و ۳۷۶ بر ۱۲۸ نشان می‌دهد که سرعت دسترسی ساکنان کشور مالزی به اینترنت ۱۷۹۲ برابر ایران است.

نکته دیگری که در این زمینه می‌شود مقایسه کرد، مربوط به هزینه استفاده از اینترنت پرسرعت در دو کشور ایران و مالزی است. در ایران هر کاربر مجبور است تا برای دسترسی به اینترنت ۱۲۸ کیلوبایتی به‌طور متوسط ماهانه ۱۵ هزار تومان پرداخت کند. در مقابل، هر کاربر مالزیایی برای استفاده از اینترنت با سرعت ۲۲۹ هزار و ۳۷۶ کیلوبایت در ثانیه حدود ۱۵۰۰ تومان پرداخت می‌کند و بر این اساس، هر مالزیایی حدود ۹ ریال در هر ۱۲۸ کیلوبیت در ثانیه می‌پردازد و بر این اساس می‌توان گفت که هر کاربر ایرانی برای دسترسی به اینترنت با سرعت ۲۲۴ مگابیت در ثانیه باید ۱۶ هزار برابر یک کاربر مالزیایی هزینه پرداخت کند.

شماره نخست ماهنامه مدیریت ارتباطات که اولین شنبه هر ماه منتشر می‌شود، در کیوسک‌های مطبوعاتی تهران توزیع شده است.

به گزارش ایسنا، ماهنامه “مدیریت ارتباطات” به صاحب امتیازی و مدیر مسوولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری امیر لعلی، به بررسی مدیریت ارتباطات در حوزه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، مدیریت، فن‌آوری، آینده پژوهی و ارتباطات پرداخته است.

تیتر یک این شماره ماهنامه به تهیه گزارشی یک روزه از فعالیت‌های حمید بقایی، معاون رییس جمهور و گفت‌وگو با وی اختصاص یافته است.

آداب تودیع و معارفه، شکست پروژه‌های استفاده از نظرات کارشناسی وزرای سابق در کشور، نگاهی به جریان اطلاع رسانی برای هدفمندسازی یارانه‌ها، بررسی نقش پیامک در ارتباطات، تبلیغات و…، بررسی کارکردهای رسانه‌ای به نام بیلبورد، چالش اینترنت در سازمان‌ها و چرا آینده پژوهی؟ چرا مدیریت ارتباطات؟ موضوعاتی است که در این شماره از ماهنامه منتشر شده است.

علاقه‌مندان به تهیه این ماهنامه در شهرستان‌ها و سایر علاقه‌مندان نیز می‌توانند با مراجعه به سایت این ماهنامه به آدرس www.cmmagazine.ir و با تکمیل فرم آن را دریافت کنند.

وب‌سایت مرکز آموزش موسسه همشهری، وحید باسره – ماهنامه دنیای تصویر طی ۱۸ سال اخیر در بین جامعه جوان سینمایی یکی از ماهنامه های محبوب و پرطرفدار محسوب می شود. علی معلم مدیر مسئول و سردبیر این ماهنامه طی این ۱۸ سال و ۱۹۰ شماره از انتشار ماهنامه دنیای تصویر با حضور در برنامه های متعدد تلویزیونی و نیز جشنواره های رنگارنگ دنیای تصویر عملا خود را یکی از چهره های شاخص در حوزه رسانه بصری معرفی کرده است. او به هزار زبان می گوید که تصویر می تواند هویت واقعی یک پیام را به ما معرفی کندو در این گفت وگو نیز فعالیت های خود را کمتر معرف یک عضو شاخص در رسانه نوشتاری می داند.

* پیش از مجله دنیای تصویر بیشتر از طریق تلویزیون در جامعه شناخته شده بودید. آیا شما فعالیت مطبوعاتی خود را از مجله فیلم آغاز کردید؟

- خیر. من هیچ‌گاه در مجله فیلم نبودم. تا آنجا که به خاطر دارم آن زمان تنها ۱ یا ۲ مطلب از من در مجله فیلم چاپ شد. باید اعتراف کنم که من اساسا خودم را ژورنالیست نمی‌بینم، به همین دلیل در آغاز از تلویزیون به مطبوعات آمدم.

* آیا تحصیلات روزنامه نگاری یا آموزش رسانه ای دیده اید؟

- خیر. همیشه علاقه مند سینما بوده ام. در دانشکده تلویزیون در سال۶۴ کارگردانی فیلم خواندم. البته قبل از آن در مرکز آموزش فیلم سازی عضو بودم. (اولین جایی که بعد از تعطیلی دانشگاهها قرار بود فیلم سازان انقلابی تربیت کند.) همزمان با تحصیل، در تلویزیون برنامه اجرا می‌کردم و در بنیاد فارابی هم مدیر کل تولید بودم.

* در ابتدای فعالیت مجله دنیای تصویر، با چند نفر آغاز به کار کردید و نحوه فعالیت شما چگونه بود؟

ـ در ابتدا هم من و هم همسرم در چند مسئولیت از جمله مدیر، سردبیر، مدیر اجرایی و تبلیغات و حسابرسی فعالیت می‌کردیم.

* سرمایه اولیه دنیای تصویر چقدر بود؟

- شاید بتوان گفت ۵۰۰ هزار تومان برای اجاره یک ساله دفتر و حدود یک میلیون و پانصد هزار تومان برای وسایل مورد نیاز.

* هزینه های چاپ شماره های اول را چگونه پرداخت کردید؟

- بخشی را وام گرفتم و بخشی را از آگهی ها دریافت کردم. البته قناعت کردیم. برای مثال برخلاف همه، که کاغذهای سفید دولتی را می‌فروختند و از این طریق هزینه ها را پوشش می دادند، من ازهمان کاغذها استفاده می‌کردم. با وجود فشارهای مالی اما باز هم سعی کردم کیفیت کاغذ مجله را حفظ کنم.

* آیا تا به حال از ارشاد هم وامی دریافت کرده اید؟

- بله یک وام ۳ میلیون تومانی در سال ۷۳ دریافت کردم که اقساط بسیار سنگینی داشت و بعدها بسیار دردسرساز شد.

* سرمایه اولیه شما از چه زمانی به سود دهی رسید؟

ـ من هرگز در این کار برای سود سرمایه گذاری نکردم. اما همواره به نوعی عمل کرده ام که درآمدی هر چند اندک باقی بماند. اما نمی‌توان گفت که مجله هیچ وقت سود نداشته اما این سود اندک بوده و این همیشه تلخ ترین بخش فعالیت فرهنگی در ایران است.

* آن زمان چند درصد هزینه های مجله را از محل درآمد آگهی ها، تأمین می‌کردید؟

ـ در زمان های مختلف متفاوت بود. اما اکثرا میزان کمتری از آنچه می‌توانستیم برداشت می‌کردیم. در مورد آگهی ها باید به این نکته اشاره کنم که به صرف ایجاد درآمد هر نوع آگهی را نمی‌پذیریم.

* روش مدیریت شما در مجله چگونه است؟ آیا مجله دنیای تصویر به صورت مستقل اداره می‌شود؟

ـ در این ۱۸ سال به هیچ کس بازی نداده و همیشه مخاطبان عمومی‌و مشتاق خود را حفظ کرده ایم. مخاطبان مجله به دو دسته تقسیم می‌شوند. دسته اول مخاطبانی که به عنوان خریداران تک شماره هستند و دسته دوم آگهی دهندگانی که از همکاری با دنیای تصویر منتفع می شوند. لازم به ذکر است که هیچ رابطه غیرمعمولی هم بین ما و آگهی دهندگان برقرار نیست. ضمن این‌که همیشه خواستار چاپ آگهی افرادی بوده ایم که واجد اعتبار هستند. ما هیچ‌گاه رپرتاژ آگهی نداشته ایم و همیشه مانع چاپ آگهی‌هایی شده ایم که در ضمیمه، خواسته دیگری داشته است. در واقع مخاطبان، دنیای تصویر را حفظ کرده اند.

* با وجود تضاد طبیعی بین سازمان آگهی ها و تحریریه به نظر می رسد شما این دو بخش را با هم تلفیق کرده اید. در عین حال که به صورت جدی نه سازمان آگهی ها دارید نه تحریریه ثابتی که شورایی داشته باشد و تعیین خط مشی کند؟

ـ بله و به همین دلیل است که مجله دنیای تصویر امروز هویتی یگانه دارد، این عامل باعث شده است که هیچ گاه در پرتو دو نگاه قرار نگیریم. دقیقا به همین دلیل ما همیشه توانسته ایم حفظ اعتبار مجله را به درآمد اقتصادی ترجیح دهیم و هرگز به دلایل اقتصادی، فضای فرهنگی مجله را با قبول هر نوع آگهی آلوده نکرده ایم.

* شما برای ماهنامه تحریریه ثابت دارید که درماه حقوق دریافت کنند؟

- تحریریه ما تقریبا ثابت هستند اما حقوق دریافت نمی‌کنند.

* وقتی حقوقی دریافت نمی کنند چگونه می توانید مدعی شوید که تحریریه ثابت دارید؟

ـ چون روابط ما خیلی عاطفی است. ضمنا نویسندگان ما می دانند که دنیای تصویر برای انتفاع مادی منتشر نمی شود و ما از این بابت خیلی در مضیقه هستیم.

* آیا فشارهای اقتصادی تا به حال شما را به این فکر انداخته که تصمیم به فروش قسمتی از مجله بگیرید؟

ـ شرایطی بوده که زیر فشار اقتصادی باشم اما هرگز تصمیم به فروش مجله نگرفتم. شاید هر کسی درآن شرایط بود قسمتی از مجله را واگذار می‌کرد یا از سرمایه گذار استفاده می‌کرد. البته کسانی بودند که در این مدت پیشنهاد داده باشند. دلیل رد همه پیشنهادات هم حفظ استقلال بوده است.

* با این تفاسیر استقلال شما حفظ شده یا خیر؟

ـ بله، به صراحت بگویم در نظام جمهوری اسلامی‌تا به حال سانسور نشدم و همیشه هرچیزی که خواسته ام را گفته ام. به نظر من خط قرمزها مشخص است. بنابراین هیچ وقت از کنار قانون گذر نکردم و به طرف دیگر نرفتم، درست است که مورد مناقشه قرار گرفتم اما همواره از آن مناقشات سر بلند بیرون آمدم. به یاد ندارم مقاله ای را به دستورکسی نوشته باشم. اما سعی کردم به دلیل فضای اجتماعی حاکم بر جامعه هنجارهایی را مد نظرداشته باشم.

* تیراژ شماره های اول و مشکلات و موانع توزیع در مراحل مختلف چگونه بود؟

ـ طبیعتا اولین شماره به نسبت حال حاضر تیراژ کمتری داشت. چاپ مجله با تیراژ بالا شروع شد به طوری که هیچ مجله تخصصی این تیراژ را نداشت. اولین شماره حدود ۱۲۰۰۰ تیراژ داشتیم و تنها مجله ای که درآن زمان این تیراژ بالا را داشت مجله «دانستنیها» بود. این رقم به تدریج افزایش یافت. اما همواره تلاش کرده ام شرایط توزیع را تغییر دهم، زیرا برخی از افراد توزیع کننده به بعضی از کیوسک های روزنامه فروشی بنا به دلایلی مجله کمتری توزیع می‌کردند. این باعث شد خودم به این کیوسک ها مجله تزریق کنم. با این نوع فعالیت‌ها درصد هزینه توزیع را از حدود ۴۵ درصد به ۳۵ درصد رساندم.

* جالب است که خود شما در توزیع مجله مستقیما نقش داشتید؟

ـ بله، من همیشه نحوه توزیع را دنبال می‌کردم که کجا مجله رسیده و کجا نرسیده است و می توانم ادعا کنم اولین مدیری بودم که تمام کیوسک های روزنامه فروشی را می‌شناختم. بعضی مواقع هم خودم مجله برای کیوسک ها می‌بردم. زمانی بود که کیوسک ها مجلات را از یک طناب آویزان می‌کردند و مجلات زیر باران خراب می‌شد. برای مقابله با این کار همیشه ۲۰۰ جلد مجله بیشتر چاپ می‌کردیم و آنها را در نایلون قرار می دادیم و از کیوسک ها خواهش می‌کردم که آنها را آویزان کنند تا مجله ها خراب نشوند. گاهی اوقات هم پیش می آمد صاحب کیوسکی که من را احیانا در تلویزیون دیده بود با تعجب می گفت شما همان علی معلم معروف هستید؟ و بعد، از من می خواست که من این نوع پیگیری ها را نداشته باشم.

* شما به توصیه آنها عمل می کردید؟

ـ قطعا نه، چون دنیای تصویر کالای تولیدی من است. اگر کم یا دیر و نامطلوب به فروش رود من مسئول هستم و باید همه روند از تولید تا مصرف را دنبال و علت یابی کنم.

* آیا در این ۱۸ سال اتفاق افتاده که شماره خاصی از مجله نایاب شود؟

ـ بله، حتی در بعضی مواقع روز بعد از توزیع مجله با من تماس گرفته اند. بسیاری از شماره های مجله دنیای تصویر کمیاب است و با قیمت های بالا در بازار به فروش می‌رسد. این اتفاق اولین بار در شماره های ۱۱ و ۱۲ افتاد و بعد از آن در شماره ۱۷ و ۴۰ که در عرض ۳ ساعت به فروش رفت و باوجود اصرارهای بخش توزیع که حتی حاضر به پرداخت مبلغ چاپ آن بوده اند راضی به چاپ دوباره آن نشدم.

* وضعیت مرجوعی های شما چگونه بوده است؟

ـ به ندرت و هیچ وقت بالای ۸ درصد مرجوعی نداشتیم. تنها در شماره ۸ مجله که یکی از بهترین شماره ها بود ۳۰ درصد مرجوعی داشتیم. هنوز هم دلیل آن چندان برای ما روشن نیست. شاید هم بخاطر تصویر علی نصیریان بود، نمی‌دانم.

* برخی اعتقاد دارند که تعداد صفحات یک نشریه و نیز تعداد توزیع شده در کیوسک ها بر تیراژ اثرگذار است. آیا شما هم به این موضوع اعتقاد دارید؟

ـ به نظر من تیراژ هرچه کمتر باشد بهتر است و تصور می‌کنم عزیزان روزنامه نگار در ایران راه را اشتباه می‌روند. به نظر من روزنامه باید کم تیراژ و حجم خوب داشته باشد.

* با این اوصاف پس چرا روزنامه های معتبر جهانی مانند نیویورک تایمز با وجود پرحجمی‌ و تیراژ بالا فروش زیادی هم دارند؟

ـ این اتفاق به ندرت پیش می‌آید، آن هم به دلیل شرایط اقتصادی است. در تحقیقی که دانشگاه علامه طباطبایی درباره مجله دنیای تصویر انجام داده، مشخص شده است که این مجله از نظر سرشماری ۵/۲ درصد بیشتر از مجله فیلم مطلب دارد. تعداد آگهی های ما به متن ۶ تا ۸ درصد است اما در نشریه ای مانند همشهری این رقم ۶۰ تا ۸۰ درصد است.

* قبول دارید که میزان استفاده از عکس در مجله شما هم بسیار بیشتر است؟

ـ حجم متن در مجله همیشه ۹۰ درصد به بالا بوده است. اما چون دنیای تصویر در مورد سینما سخن می‌گوید میزان ارتباط ما با عکس بیشتر است و این هرگز باعث کاهش سطور در مجله نشده است.

* شما اعتقاد دارید که سطور مجله دنیای تصویر از مجله رقیب شما ـ فیلم ـ هم بیشتر است؟

ـ بله، بوده و هست. هم در ابعاد مجله و هم به لحاظ نوع استفاده از حروف و نیز به لحاظ حجم مطلب در کنار عکس به نسبت در رتبه بالاتری قرار داریم. از سوی دیگر، من سعی کردم از مطالب کسر نکنم مگر شماره هایی که عکس محور بوده است.

* از مخاطبان مجله به لحاظ سنی و گرایش فکری چه تعریفی دارید؟

ـ تعریف سینما با جوانان قرین است، بنابراین مخاطبان را با سن های ۱۵ تا ۴۵ سالگی درنظر می‌گیرم و با توجه به اینکه ۸۰ درصد مخاطبان ما دارای تحصیلات عالیه هستند سعی کردیم که میانه رو باشیم، به طوری که مطالب ما هم در بالاترین سطوح سیاسی تاثیر گذار است و هم در دورترین نقاط کشور.

* فکر می‌کنید توانسته اید در سطح مطلوب مخاطبان خود را جذب کنید؟

ـ به نظرم در این زمینه دنیای تصویر موفق بوده است، اما اگر شرایط اقتصادی اجازه می‌داد بسیار بالاتر هم می‌رفتیم. زیرا در هیچ مقطعی به اندازه کافی از نظر مالی در شرایط ایده آل قرار نداشتیم.

* سردبیر یکی از مجلات معتبر سینمایی گفته است ما با سینماگران رابطه دوستی نداریم وحتی فضایی هم برای جمع کردن آنها نداریم چون نمی‌خواهیم رابطه دوستی به دور باطلی از توقعات و درخواست حمایت از ما تبدیل شود. آیا شما هم همین نظر را دارید؟

ـ به نظر من این تصور درست نیست. ما با همه رابطه دوستی داریم اما در کنار آن نظراتمان را هم می‌گوییم. البته خودم هم مشتاق به ایجاد رابطه خیلی صمیمانه با افراد سینما نیستم، زیرا فضاهای این حرفه را چندان نمی‌پسندم اما به این معنی آن نیست که با آنها در ارتباط نباشم. ارتباط ما درافق است نه درشخص.

* در طول این سال ها تلاش کرده اید استعدادی را کشف و معرفی کنید؟

ـ این کار به صورت ناخودآگاه صورت پذیرفته و از پیش تعیین شده نبوده است.

* آیا تا به حال فکر کرده اید که مجله به حدی رسیده که احتیاج به تغییر نوع مخاطب داشته باشد؟

ـ خیر، چون ما در جذب مخاطب خود ناموفق نبوده ایم، هرسال ۲ درصد رشد داشته ایم و همواره در مسیر بهتر شدن هستیم. اگر اشتباهاتی داشته ایم در صدد جبران آن برآمدیم.

* بعضی معتقدند ژانری که شما انتخاب کرده‌اید نه روشنفکری است و نه زرد، بلکه میانه است و نگاه شما بیشتر به گیشه است. به این صورت که با محافظه کاری این رسانه را اداره می‌کنید. آیا این نظر را می پذیرید؟

ـ این طور نیست. من آدم متعادلی هستم که فکر می‌کنم سینما بخش های مختلفی دارد. سیاست مجله به گونه ای است که تعادل می‌آفریند، نه محافظه کاری و نه گیشه پسندی.

* شاید این تعادل باعث می شود که دنیای تصویر در طول این دوران توسعه نیافته است؟

ـ اولا به همین اندازه هم در ایران کافی است و دوما در ایران برای بخش خصوصی مشکلات زیادی فراهم می‌کنند. به نظرمن ما مشکلات سیستماتیک نداریم، مشکلات ما با افراد و تفکرات آنهاست.

* آقای معلم سرمقاله های شما بسیار کوتاه است. و اساسا کمتر می نویسید. آیا از الگوی خاصی پیروی می‌کند؟

ـ هر ماه یک مطلب بنویسم که البته با توجه به ذائقه مخاطبان امروزی سعی بر موجز و مختصر نوشتن است. در نوشته هایم بیشتر از حکایات قدما استفاده می‌کنم و باور دارم حکایت های دیروز بیانگر امروز ماست. به نظر من خواننده فرصت زیاده گویی ندارد، به اشاره سخن گفتن بهتر است، به همین دلیل بعضی از نوشته هایم را با یک شعر آغاز می‌کنم که یا از خودم است یا از عبید زاکانی. به یاد دارم که یک‌بار کل سرمقاله ام یکی از حکایات ملا نصرالدین بود. که البته با موضوع ماهنامه ارتباط داشت.

* چرا تمرکز خود را به جای سینما بر کار رسانه ای مخصوصا مطبوعات و تلویزیون گذاشتید؟

- چون فکر می‌کردم در سینما به اندازه مطبوعات و تلویزیون آزادی نیست.

* چه دلیلی وجود داشت که به سوی مطبوعات و رسانه های نوشتاری آمدید؟

- دلیل عمده آن در مقرراتی بود که در تلویزیون وجود داشت و قابلیت تطبیق با آنها را نداشتم. علاوه بر آن در حوزه سینما تنها، مجله فیلم به چاپ می‌رسید که مورد علاقه من نبود.

* مشکل شما با مجله فیلم تا چه اندازه حرفه ای بود؟

ـ به نظرم مجله فیلم نگاه های رسمی‌را بازتاب می‌داد. مجله فیلم از سینمای خارج از محدوده تاثیرگذاری اجتماعی معبدی ساخته بود. به طوری که قدرت آتشفشانی سینما را انکار می‌کرد. عمدتا سینمای روشنفکری اروپایی را ترویج می‌داد. به نظر من مجله ای بود با دیدگاه چپ رادیکال در حوزه فرهنگ.

* پس تصمیم گرفتید یک مجله سینمایی منتشر کنید.

- به نظرم سینما در یک فضای بسته و کوچک دیده می‌شد، به گونه ای که فقط اقلیت کوچکی در آن حضور داشتند و آن را درک می‌کردند. اما من سینما را گسترده تر از این می‌دیدم. به همین دلیل در مجله «دنیای تصویر» فلسفه، دین، سیاست‌، جامعه شناسی و… را وارد سینما کردم. چون به عقیده من سینما معبد نیست بلکه آموزگار تفکر است.

* آیا این اعتقاد شما نزدیک به نگاه مجله فیلم نیست؟

- به نظر من مجله فیلم، سینما را جدا از واقعییات جامعه می‌بیند. در مجله دنیای تصویر مقالات و نوشته ها بازتاب دهنده زمانه خود هستند. در مجله فیلم هنر به عنوان محصول فرد در نظر گرفته می‌شد و بخش صنعتی سینما و البته بخش تاثیرگذار سینما حذف شده بود.

* قبل از انتشار مجله دنیای تصویر دیگر در چه نشریه ای فعالیت داشتید؟

- در مجله «فرهنگ و سینما» فعالیت داشتم که امتیاز آن متعلق به آقای انوار بود. در سال ۶۸ من عضو هیات تحریریه اول بودم، این مجله در آن زمان تنها رقیب مجله فیلم بود.

* وقتی مجله دنیای تصویر منتشر شد رقبای شما چه نشریاتی بودند؟

ـ تنها مجله فیلم بود که سابقه ای ۱۰ ساله داشت. من معتقد بودم مجله دنیای تصویر باید نقش آموزشی داشته باشد. تفاوت آن با ژورنالیسم این است، در ژورنالیسم مقالات و نوشته ها معمولا با بازخورد منفی مواجه می‌شوند ولی مجله ما هرگز با بازخورد منفی مواجه نشده است. چون موضع آموزشی را هدف قرار دادیم و مزیت این گونه هدف گذاری این است که شما در نقد، خودتان را در مقام مقابله با فیلمساز قرار نمی‌دهید، بلکه به عنوان فردی که از منظری دیگر سینما را می‌بیند نقد می‌کنید. همچنین مانع نگاه مردم نمی‌شوید.

* آیا این روش در جهت رقابت انجام گرفت یا شیوه کاری شما همین است؟

- همواره به رقیب بی توجه بودم. همواره تمایل داشتم مجلات دیگری نیز در صحنه باشند. چون با تاکیدها و نقدهای غیر مستقیم و مستقیمشان به ما کمک می‌کردند.

* شما چقدر خودتان را موفق می‌بینید؟

- صد درصد.

* بازخورد فعالیت مجله را چطور می‌بینید؟

- مثبت است، چرا که در نخبگان و در عین حال درعامه مردم تاثیر گذار بوده ایم. خواسته ما این بود که سینما از یک گفتمان درون گروهی و تخصصی خارج شود و یک مجله تخصصی وارد زندگی عامه مردم گردد. من همیشه مجله را در پرتو نگاه مردم می‌بینم. و هیچ وقت بازتاب و بازخورد مجله را از سوی همکاران خود بررسی نمی کنم. هیچ وقت نشده است که از همکاران تحریریه کیفیت مطالب و یا بازتاب اجتماعی آن را مورد توجه قرار دهم. ما دو وظیفه مهم در مقابل مردم برای خود قائلیم. اول: اطلاعات صحیح، دوم: تحلیل متفکرانه. همین کافی است.

* به نظر خودتان به جز آنچه گفتید مهمترین تاثیری که در این مدت گذاشتید چه بود؟

- اولین مورد قابل ذکر، انحصار رسانه ای در زمینه سینما را از بین بردیم. مورد بعدی، در مجله برای اولین بار اسم مصاحبه کننده در کنار اسم مصاحبه شونده قرار گرفت، چون تا پیش از آن حروف ابتدایی نام افراد نوشته می‌شد.

* در دنیای تصویر نقد فیلم چطور صورت می‌گیرد؟

- نقدها توضیح فیلم هستند وهیچ گونه نظریه ای درنقدها وجود نداشت. من مایلم راجع به فیلم ها نظریه پردازی شود و سعی کردم جریان شناسی کنم. در بحث های کلان سعی کردم میزگرد تشکیل دهم که در مطبوعات سینمایی رسم نبود.

* آقای معلم مجله را می‌پسندد یا روزنامه؟

- من هیچ وقت خودم را مطبوعاتی نمی‌بینم و از جمله کسانی هستم که کار روزنامه را نمی‌پسندم. چون اعتقاد دارم روزنامه امروز زباله فردا است. به همین دلیل با وجود اصرارهای زیاد زیر بار انتشار روزنامه فرهنگی نرفتم. به نظرم چیزی که اسیر سیاست روز باشد نمی‌تواند بیانگر حقیقت باشد. شما چیزی را که در روزنامه می‌نویسید حرف دیگران است نه حرف شما، ‌مگر شما چقدر حرف دارید که هرروز بگویید. از طرفی به نظر من مجله محل بروز اندیشه است زیرا زمان کافی وجود دارد.

*شما هم مدیرعامل هستید هم سردبیر، با تصویری که از خودتان دارید به کدام یک از این نقش ها خود را نزدیک می بینید؟

ـ نمی‌ توانم این دو را از هم تفکیک کنم. اعتقاد دارم مدیریت و سردبیری در دنیای تصویر همراه هم بوده است. اقتصاد را از اندیشه نمی‌توان جدا کرد چون اقتصاد در بعضی مواقع بر اندیشه شما تاثیر می‌گذارد و اگر با هم نباشند ۲ نظر متفاوت را ایجاد می کند. بنابراین در نظر من استقلال نظری در پرتو استقلال اقتصادی به وجود می‌آید.

* چقدر درست است اگر شما را «مدیر یک بنگاه رسانه ای» بنامیم؟

- تعریف درستی است. از ابتدا تصور می‌کردم دنیای تصویر یک رسانه اختصاصی است. به همین دلیل به اسم دنیای تصویر فیلم ساختم، انتشارات تاسیس کردم، یک آکادمی‌علوم و هنرهای سینمایی تاسیس کردم ـ که البته خودم مانع فعالیت آن شدم ـ، جشنواره برگزار کردم. البته یک بنگاه نمی‌تواند ابزار تشویق نداشته باشد و جشنواره یک ابزار تشویق است.

برآوردها نشان می‌دهد در کم‌تر از ۱۸ ماه دیگر فضایی برای آدرس‌دهی بیش‌تر در اینترنت وجود ندارد.

به گزارش ایسنا، پیش‌بینی‌ها از نهم ماه سپتامبر ۲۰۱۱ به‌عنوان تاریخی نام برده‌اند که آخرین آدرس‌های اینترنتی برای استفاده به شرکت‌های اینترنتی و سازمان‌های دیگر داده می‌شوند.

هر دستگاهی که به اینترنت متصل است، باید باید یک آدرس IP داشته باشد تا از آن به دستگاه دیگر متصل شود، به‌عنوان مثال رایانه‌ میزبان سایتی که خواهان بازدید از آن است، استفاده می‌کند.

سیستم نام دامنه با تبدیل نام‌هایی مانند ICANN.org به مجموعه شماره‌های یک آدرس IP که به خاطر سپردن آن‌ها دشوار است، این امر را عملی می‌کند اما با اتمام ظرفیت نسخه‌ی ۴ پروتکل اینترنت یا IPv4، دیگر شیوه‌ معمول به دست آوردن و اختصاص یک آدرس IP ممکن نخواهد بود.

کارشناسان می‌گویند کل فضای آدرس‌دهی موجود حدود یک سال بوده و پس از این تاریخ به اتمام می‌رسد. اکنون فضای آدرس‌دهی جدیدتر IPv6 راه‌اندازی شده اما بسیاری از شرکت‌ها و کشورها برای استفاده از آن عملکرد کندی داشته‌اند.

ادامه رشد اینترنت در گروی فضای آدرس‌دهی است. در حالی که ظرفیت چهار میلیارد آدرس IPv4 در سال ۱۹۷۰ که اینترنت تازه شکل گرفته بود، کافی به نظر می‌رسید، رشد وب گسترده جهانی این فضا را به سرعت به آخر می‌رساند.

رشد اینترنت موجب شده تنها هفت درصد از این آدرس‌ها یعنی تقریبا ۳۰۰ میلیون آدرس برای اختصاص دادن باقی بماند و انتظار می‌رود کل این فضا در ماه آوریل ۲۰۱۲ به پایان برسد.

در اوایل ماه می سازمان تخصیص‌دهنده شماره‌های اینترنتی (IANA) که بر فضای آدرس‌دهی اینترنت نظارت می‌کند، دو سهم بزرگ از آدرس‌های باقی مانده را ارایه کرد.

برداشته شدن ۱۷ میلیون آدرس از این فضای کلی به این معنی است که تاریخ اتمام این آدرس‌ها به زمان جلوتری جهش می‌یابد. در حالی که ۱۸ ماه به تاریخ اتمام فضای آدرس‌دهی مانده اما برخی از این واهمه دارند که به‌کارگیری آن‌ها سرعت بیش‌تری پیدا کند.

سازمان IANA در طول سال ۲۰۰۹ هشت تکه بزرگ از آدرس‌های IPv4 و در صد روز نخست ۲۰۱۰ شش تکه دیگر را اعطا کرد. سیستم شماره‌گذاری جدید IPv6 بیش از یک دهه قبل برای حل مشکل به پایان رسیدن ظرفیت IPv4 ایجاد شد و در مقایسه با ظرفیت چهار میلیارد آدرس IPv4، بیش از ۳۴۰ تریلیون تریلیون تریلیون جا برای آدرس‌های جداگانه دارد.

برای این که به ابعاد ظرفیت IPv6 پی ببرید، کافی است بدانیم اگر چهار میلیارد آدرس در یک تلفن همراه جای بگیرند، IPv6 می‌تواند کانتینری به اندازه‌ زمین را پر کند. در حالی که این راهکار فنی وجود دارد چالش اصلی مربوط به به‌کارگیری IPv6 و ارتقای جهانی به تجهیزات و نرم‌افزارهایی است که نیازمند خواهد بود.

بسیاری از دستگاه‌های الکترونیکی مانند تلفن همراه، رایانه‌های جیبی و پیجرهایی که مردم امروزه حمل می‌کنند، از اینترنت استفاده می‌کنند. در حال حاضر بیش‌تر این دستگاه‌ها از طریق یک درگاه به اینترنت دسترسی می‌یابند.

این درگاه‌ها یک آدرس IP منحصر دارند که شماری از آدرس‌های شخصی در پشت آن‌ها تولید می‌شوند. آدرس‌های شخصی مذکور به دستگاه‌های شخصی واگذار می‌شوند، با این حال با تحول نیازمندی‌ها مزیت دستگاه‌هایی که آدرس منحصر خود را دارند نیز افزایش خواهد یافت.

در آینده نه تنها شمار افرادی که به اینترنت متصل می‌شوند، بلکه شمار دستگاه‌های شخصی که به اتصال به اینترنت نیاز دارند مانند یک سرور خانگی که دمای یک یخچال را کنترل می‌کند، نیز افزایش خواهند یافت.

دستگاه‌های IPv6 می‌توانند با فراهم‌سازی امکان کنترل از راه دور و تنظیم نورها، تجهیزات الکترونیکی یا بخش‌هایی از سیستم تولید برق، در کاهش گازهای گلخانه‌ای نقش مهمی ایفا کنند.

نسخه‌ی جدید IP به دلیل فضای آدرس‌دهی بزرگ‌تر، در را برروی نسل جدیدی از دستگاه‌ها، کاربردها و تکنیک‌های مدیریتی می‌گشاید. IPv6 در حال حاضر در بیش‌تر سیستم‌های عامل رومیزی و سروری که به تازگی منتشر شده‌اند، وجود دارد.

با این حال بخش عمده‌ محتوا و سرویس‌های اینترنتی برروی IPv4 فراهم شده‌اند که به علت ناسازگار بودن این دو می‌توانند مشکل‌ساز باشد، یعنی رایانه‌ای که تنها آدرس IPv6 دارد، نمی‌تواند بدون گذشتن از یک پروتکل ترجمه‌ ویژه یا دروازه برنامه به وب‌سایتی که اتصال IPv4 دارد، دسترسی یابد.

یکی از چالش‌های بزرگ در به‌کارگیری IPv6 این است که بخش عمده‌ای از شبکه‌ها برای IPv4 ساخته شده‌اند؛ سازگار کردن این شبکه‌ها به IPv6 به معنی تمهید، مدیریت، مونیتور، بررسی و اطمینان از کار کردن آن‌ها با IPv6 است.

غول خبری تامسون رویترز یک سرویس خبری ویدیویی مالی را در بخشی از طرح یک میلیارد دلاری برای به‌روزرسانی عملیات خبر و اطلاعات مالی خود و به‌منظور جذب بیش‌تر مشتریان راه‌اندازی کرد.

به گزارش ایسنا، سرویس “اینسایدر” رویترز، اخبار، مصاحبه‌ها، اطلاعات مالی و اطلاعات دیگر را به شکل کلیپ‌های ویدیویی برروی اینترنت منتشر می‌کند.

حدود ۸۵ درصد از محتوای این سرویس توسط منابع همکاری که شامل بانک‌های جی پی مورگان، دویچه بانک و یو بی اس هستند، فراهم و باقی آن‌ها توسط خبرنگاران رویترز تهیه می‌شود.

“اینسایدر” چندان در دسترس عموم قرار نخواهد داشت و تمامی روز نیز فعالیت نمی‌کند که درنتیجه آن را از کانال‌های خبری اقتصادی مانند CNBC، فاکس بیزنیس نت ورک و بلومبرگ تی وی که با پشتوانه تبلیغات اداره می‌شوند، متفاوت می‌کند؛ با این همه این سرویس دربرگیرنده محتوا از CNBC خواهد بود.

به گفته سردبیر رویترز، تامسون رویترز قصد دارد این سرویس را در ترمینال‌های رومیزی خود یکپارچه کند که اکنون شمار آن‌ها به حدود پنج هزار رسیده است. رویترز برخی از برنامه‌ها را به‌صورت عمومی در اینترنت قابل دسترس می‌کند اما بیش‌تر آن در ترمینال‌های تجاری قرار خواهد گرفت که مردم برای دسترسی به آن‌ها پول پرداخت می‌کنند.

هدف این سرویس فراهم کردن گزارش‌های کوتاه اما دقیق سه تا پنج دقیقه‌ای درباره موضوعات مختلفی است که کانال‌های عمومی همواره به آن‌ها نمی‌پردازند و آن را به شکلی عرضه می‌کند که نسل‌های جوان‌تری که با اینترنت رشد یافته‌اند، می‌شناسند.

سرویس “اینسایدر” به کاربران امکان می‌دهد که نوشته‌ها را به همراه کلیپ‌های ویدیویی برای واژه‌ها و عبارات مورد نظرشان و یافتن آنچه که می‌خواهند جست‌وجو کنند و هم‌چنین بخش‌هایی از کلیپ‌های ویدیویی که ممکن است جالب باشند را بدون نیاز به دیدن کل بخش مشاهده کنند.

این سرویس هم‌چنین پوشش رویترز نیوز را که کارشناسان مالی از آن برای تصمیم‌گیری‌های تجاری استفاده می‌کنند، کامل می‌کند و با داشتن حدود ۱۳۰ کارمند از ماه اکتبر ۲۰۰۸ در تدارک راه‌اندازی و از ماه ژوئن ۲۰۰۹ در مرحله آزمایشی بتا بوده است.

بسیاری از خروجی‌های رسانه‌یی در حال بررسی راه‌های جدیدی هستند که اغلب در مولتی مدیا ریشه دارند تا ژورنالیسم و اطلاعات خود را متناسب، جالب و ارزشمند برای پرداخت پول توسط مشتریانشان حفظ کنند.