سرزمين دانلود

پیش گفتار
 Focus Stacking یک تکنیک قوی برای افزایش عمق میدان در عکسهاست که بیشتر در مکروگرافی و عکس‌های کلوزآپ کاربرد دارد زیرا در اینگونه عکس‌ها گاهی حتی بیشینه عدد دیافراگم لنز‌ها هم توانایی ثبت همهٔ المانهای تصویر را در فوکوس نخواهد داشت.

این روش همچنین برای غلبه بر کاهش شارپنس منتج از دیفرکشن لنز‌ها نیز مفید است.

چه زمانهایی از این تکنیک استفاده کنیم؟
وقتی نیاز به عمق میدان زیاد داریم معمولا اولین راه حلی که به ذهنمان می‌رسد استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته است ولی استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته مشکلات خاص خودش را دارد اول اینکه زمان نور دهی را بالا می‌برد که در عکسهایی مثل مناظر شبانه و مانند آن نامطلوب است و از طرفی کاهش ناخواسته شارپنس را به دنبال خواهد داشت (مسئلهٔ دیفرکشن) ضمن اینکه‌گاه حتی با بسته‌ترین دیافراگم یک لنز نمی‌توان به عمق میدان مطلوب و مورد نظر رسید.

نمونه مثالهایی از موارد فوق الذکر:

الف) عکاسی منظره
شما ممکن است نیاز به عمق میدان خیلی زیاد در عکسهای منظره داشته باشید. با این روش شما می‌توانید به عکسهای بسیار شارپتری برای چاپ در ابعاد بالا برسید.

ب) مکروگرافی
در این نوع عکاسی هم معمولا حتی عکاسی با بسته‌ترین دیافراگم‌های ۲۲ و ۳۲ عمق میدان کافی را به شما نخواهد داد.

ج) عکاسی در نور کم
ممکن است نیاز به ثبت یک منظره در نور کم داشته باشید ولی در عین حال برای فریز کردن حرکات احتمالی سوژه‌های متحرک درون قاب؛ امکان استفاده از سرعت‌های پایین شا‌تر (که نتیجهٔ بستن دیافراگم خواهد بود) را نداشته باشید. با این روش بدون نیاز به بالابردن غیر منطقی عدد ایزو قادر به ثبت چنین عکسهایی خواهید بود.

کلیات
روش Focus Stacking از سه مرحلهٔ اصلی تشکیل می‌شود: عکس گرفتن؛ جفت و جورکردن (Align)  و ادغام (Merging).

1- تعداد زیادی عکس با فواصل فوکوس مختلف بگیرید. تعداد عکس‌ها ممکن است از دو عکس (برای عکسهایی که دو سوژه اصلی در فاصلهٔ زیادی از هم قرار دارند) تا ده‌ها عکس (برای عکسهایی که برایتان ارزش و اهمیت زیادی دارد) متفاوت باشد. به عنوان یک اصل بدیهی، در این حالت سوژه باید کاملا ثابت و بی‌حرکت باشد.

۲- عکس‌ها باید جفت و جور (Align) شوند. این قدم حتی اگر از سه پایه استفاده می‌کنید لازم است چون تغییر فاصلهٔ فوکوس خود باعث از تنظیم خارج شدن سوژه در کادر خواهد شد.

۳-عکس نهایی بر اساس شارپ‌ترین و فوکوس‌ترین قسمت سوژه در هر عکس ساخته خواهد شد. اگر عکس مورد نظر فقط از چند لایهٔ جداگانهٔ ساده (مانند عکس مثال فوق) تشکیل شده باشد؛ ساخت عکس نهایی را می‌توان به صورت دستی و با استفاده از ابزار Mask لایه‌ها در فوتوشاپ انجام گردد و در غیر اینصورت نیاز به فوتوشاپ CS4 به بالا و یا برنامه‌هایی مثل Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM برای ادغام عکس‌ها خواهیم داشت.

قدم اول: گرفتن عکس‌ها
اولین و مهم‌ترین تصمیم این است که چند عکس باید گرفته شود. تعداد عکس‌ها به عوامل زیر بستگی دارد:

هرچه تعداد لایه‌های سوژه بیشتر باشد و یا به عبارتی صفحات فوکوس مختلفی داشته باشد تعداد عکسهای بیشتری لازم است که گرفته شود.

هرچه دیافراگم بسته‌تر باشد (بسته‌ترین دیافراگمی را انتخاب کنید که منجر به مشکلات پیش گفته شده نشود) تعداد عکس‌های کمتری نیاز است.

هرچه بزرگنمایی بیشتری مد نظر باشد به تعداد عکسهای بیشتری نیاز هست.

هرچه ابعاد چاپ بزرگتری نیاز باشد نیاز به تعداد عکس بیشتری خواهیم داشت.

در واقع هیچ فرمول مشخصی برای این موضوع وجود ندارد و تنها راه آن کسب تجربه در این زمینه و روش سعی و خطاست. برای این منظور از سوژه‌های ساده و گرفتن ۲ تا ۳ عکس شروع کنید و نتیجه را ببینید و سپس تعداد عکس‌ها را بالا ببرید. مثلا در تصویر زیر مادامی که نیاز به چاپ بزرگتری نباشد ۳ عکس کافی به نظر می‌رسد:

فاصلهٔ بهینه فوکوس بین چند تصویر
نکتهٔ کلیدی آن است که مطمئن شوید تصاویر گرفته شده ناحیهٔ همپوشانی (Overlap) فوکوس دارند با این روش هیچ نقطهٔ سافتی در عکس نهایی دیده نخواهد شد. هرچه فواصل فوکوس عکس‌ها به هم نزدیک‌تر باشد عکس نهایی یکدست‌تر و شارپ‌تر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد ولی فراموش نکنید که تعداد بیش از حد نیاز، مستلزم صرف وقت و انرژی و فضای زیاد (روی رایانه) برای ثبت عکس‌ها خواهد بود پس توجه کنید که بیش از تعداد لازم عکس نگیرید.

خیلی دقت کنید که عکستان دچار عمق میدان موجی نشود این حالت زمانی بروز خواهد کرد که فواصل فوکوس عکس‌ها زیاد باشند. مثلا در عکس‌های فوق اگر از دیافراگم بازتری با‌‌ همان تعداد عکس استفاده شود مشکل به وجود آمده در این عکس زیر (عمق میدان موجی) پدید خواهد آمد و در این حالت نیازمند تعداد بیشتری عکس برای تهیهٔ عکس نهایی خواهید بود:

توصیه می‌کنیم در این حالت از Live View دوربین خود برای مشاهدهٔ فواصل فوکوس استفاده کنید و حتی در صورت امکان دوربین را به لپ تاپتان متصل کرده و تصاویر و صفحات فوکوس را در اندازهٔ بزرگ‌تر ملاحظه و سپس در مورد تعداد عکس‌ها تصمیم بگیرید.

توجه کنید که اگر سوژه شما از جلوی دوربین تا دوردست‌ها گسترده شده است (عکس‌های منظره) تنها روش موجود برای داشتن عکسی با عمق میدان کامل و شارپنس بالا و یکدست استفاده از Focus Sticking با تعداد زیادی شات خواهد بود و به عبارت دیگر فقط در سوژه‌هایی که از چند لایهٔ مجزا و با فاصله از یکدیگر قرار داشته باشند می‌توان از تعداد کم عکس استفاده کرد.

عدد بهینهٔ دیافراگم: درست است که استفاده از دیافراگم‌های بسته شما را قادر خواهد ساخت که فواصل فوکوس را زیاد و تعداد عکس‌ها را کاهش دهید ولی در این حالت عکس نهایی شارپنس بهینه نخواهد داشت پس از عدد دیافراگمی استفاده کنید که دیفرکشن قابل رویتی ملاحظه نکنید. در اغلب DSLR‌ها دیافراگم ۱۱ تا ۱۶ مناسب خواهد بود.

قدم دوم: جفت و جور کردن عکس‌ها
برخلاف روش کاهش عدد دیافراگم برای افزایش عمق می‌دان، در این روش یعنی جابجا کردن نقطهٔ فوکوس، عکس‌ها کمی جابجا می‌شوند و به عبارتی Allignment عکس‌ها به هم می‌خورد دلیل آن هم این است که فاصلهٔ کانونی واقعی هر لنز در نقاط فوکوس مختلف اندکی متفاوت است و در نتیجه زاویهٔ دید هم به نسبت اینکه روی نقاط نزدیک فوکوس شده باشد یا دور اندکی متفاوت خواهد بود.

همانگونه که در دو تصویر فوق مشاهده می‌شود با وجود ثابت بودن سوژه و دوربین، تصویری که نقطهٔ فوکوس نزدیکتری دارد زاویهٔ دید بسته تری دارد و برعکس تصویری که نقطهٔ فوکوس دورتری دارد زاویهٔ دید باز‌تر دارد.

در این مرحله و برای یکسان کردن زوایای دید و به عبارتی جفت و جور کردن دو تصویر نیاز به نرم افزارهای ویژه‌ای داریم. برای این منظور یا باید از نرم افزار‌های Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM استفاده شود و یا می‌توان از ترکیب Auto-Merge و Auto-Align در فوتوشاپ سود جست و خوشبختانه همهٔ این روش‌ها نتایج خیلی مشابهی ایجاد می‌کنند. در فوتوشاپ شما می‌توانید از منوهای

File> Automate> Photomerge.. و یا Edit> Auto-Align Layers… همانگونه که در تصاویر زیر نمایش داده شده‌اند استفاده کنید:

اگر از Photomerge استفاده می‌کنید در صورت انتخاب گزینهٔ Blend Images Together در واقع می‌توانید قدم‌های ۲ و ۳ را در آن واحد اجرا کنید. اگر برای گرفتن عکس‌ها از سه پایه استفاده کرده باشید (که قاعدتا برای گرفتن چنین عکسهایی ضروری است) بهترین راه استفاده از گزینهٔ Collage است.

اگر از Auto-Blend Layers استفاده می‌کنید باید ابتدا مطمئن شوید که همهٔ عکس‌ها بالای سر یکدیگر به صورت لایه‌های فوتوشاپ Paste شده باشند.

قدم سوم: ادغام عکس‌ها
برای ادغام عکس‌ها باید اول تصمیم گرفت که کدام ناحیه از کدام عکس بیشترین شارپنس را دارد (در مورد نواحی که همپوشانی دارند). در مثال زیر نرم افزار کار این انتخاب را به عهده گرفته است:

و نهایتا تصویر ادغام شده از نواحی سه گانه ادغام شده فوق:

متاسفانه نتیجه نهایی این ادغام بستگی زیادی به نرم افزار مورد استفاده دارد. در مثالهای ساده‌ای مانند مثال فوق که لایه‌ها قابل تشخیص و ساده هستند نتایج نرم افزار‌های مختلف خیلی شبیه هستند ولی وقتی لایه‌ها پیچیده و در هم تنیده می‌شوند گاهی نتایج اصلا جالب نخواهند بود. هرچند همیشه امکان ادیت دستی و انتخاب چشمی تصاویر وجود دارد ولی این امر فرآیند خیلی زمان بری خواهد بود بنابر این توصیه می‌کنیم همیشه ابتدا از نسخه‌های آزمایشی نرم افزار‌ها برای تست استفاده کنید و در صورت راضی بودن از نتایج به دست آمده نسبت به خرید نرم افزار اقدام کنید.

در فوتوشاپ اگر شما برای جفت و جور کردن تصاویر از دستور Photomerged در مرحله ۲ استفاده کرده باشید اگر در آن مرحله گزینه blend images together را انتخاب کرده باشید عمل ادغام هم به صورت خودکار انجام شده است در غیر اینصورت شما می‌توانید عمل ادغام را مطابق مراحل زیر انجام دهید:

۱-عکس (لایه)‌های مورد نظر را انتخاب کنید.

۲- به منوی Edit رفته و گزینه Auto-Blend Layers… را از منوی فوقانی انتخاب کرده و Stack Images را علامت بزنید.

نتیجه مانند شکل زیر خواهد شد:

حالا تنها کاری که باید بکنید ادغام نهایی است. برای این منظور همهٔ لایه‌ها را انتخاب و در منوی Layer گزینه Flatten Image را انتخاب کنید تا تصویر شارپ و یکدست نهایی را ببینید. در این حالت تصویر نهایی را به دقت بررسی کنید و اگر لازم بود ماسک لایه‌ها را به صورت دستی ادیت کنید.

محدودیت‌ها و آلترناتیو‌ها
روش مشروحه فوق روش بسیار جالب و شگفت انگیزی برای به دست آوردن تصاویر شارپ و ایده آل است که مانند هر روش دیگری معایبی هم دارد. معایب این تکنیک به شرح زیر است:

• زمان بر است.
• فقط برای سوژه‌های غیر متحرک کاربرد دارد.
• در بسیاری موارد به ویژه وقتی از تعداد زیاد تصاویر استفاده خواهید کرد نیاز به تجهیزات اضافی فوکوس (مانند ریل فوکوس کشی) خواهید داشت. لزوم وجود چنین تجهیزاتی به ویژه در سوپر مکروگرافی بیشتر احساس خواهد شد.
• نیاز به نرم افزار‌های ویژه برای ادغام خواهید داشت.

روش‌های جایگزینی که برای به دست آوردن شارپنس یک دست وجود دارد عبارتند از:

- ادغام تصاویری که به جای تغییر نقطهٔ فوکوس با تغییر عدد دیافراگم به دست آمده‌اند. در این روش دیگر نیازی به جفت و جور کردن (Alignment) عکس‌ها نخواهد بود و می‌توان تصاویر گرفته شده را مستقیما ادغام کرد که البته نتیجه نهایی به خوبی روش تغییر نقطه فوکوس نخواهد بود.

- استفاده از لنزهای Tilt/Shift که در این حالت حتی از سوژه‌های متحرک نیز می‌توانید عکاسی کنید به شرط آنکه سوژه در محدوهٔ گوه شکل (منطقه فوکوس این لنز‌ها) قرار گرفته باشد.

 Ref: http: //www.cambridgeincolour.com

> مطلب مرتبط (+)

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و
اینترنتی خواهشمندیم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و
در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌
بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.  

پس از انتشار مطلبی تحت نام "عکاسی با دوربین متصل به کامپیوتر" برخی خوانندگان گفتند که عملا این روش تنها در استودیو قابل انجام است و در مورد پروژه‌های دیگر بسیار دست و پا گیر خواهد بود.

در این مطلب می‌خواهم چند وسیله کمکی و ضروری برای انجام این نوع عکاسی در محیط‌‌های خارج استودیو معرفی کنم.

۱- لپ‌تاپ: شکی نیست که در خارج از استودیو نیاز به لپ‌تاپ خواهید داشت. چنین لپ تاپی بایستی قوی و در عین حال سبک باشد. دو گیگابایت حافظه رم و یک پردازنده قوی، حداقل نیازمندی‌های چنین سیستمی خواهد بود. لپ‌تاپ های سری XPS دل و SZ سونی می‌توانند جزو کاندیدهای برتر باشند.

۲- سه‌پایه : سبک و در عین حال استوار باشد. سه‌پایه‌های فیبر کربن مانفروتوسری ۰۵۵MF (+) که هم سبک هستند و هم قابلیت تحمل وزن تا ۷ کیلوگرم را دارند، انتخاب مناسبی هستند.

۳- برای اتصال همزمان لپ‌تاپ و دوربین به سه‌پایه، نیاز به یک وسیله کمکی است: Bogen / Manfrotto 3153B Double Head Support (+) که از وسط به سه‌پایه متصل می‌شود.

۴- هد برای اتصال دوربین؛ که به یک طرف حامل فوق متصل خواهد شد.

۵- سینی برای لپ تاپ با محل اتصال استاندارد به حامل : GITZO 13" X 15.5" MONITOR (+) PLATFORM

6- کابل طویل USB ؛ که هر زمان خواستید بتوانید دوربین را بردارید و روی دست عکس بگیرید :

Belkin F3U134-10 USB Extension Cable (+) سه متر طول دارد و بسیار مفید خواهد بود.

در نهایت سیستم به صورت زیر خواهد بود:

۷- دوربین بک‌آپ : این مورد را در پروژه های مهم فراموش نکنید.

چنین سیستمی می‌تواند این نوع عکاسی در محیط‌های خارج از استودیو را از حالت تئوری به حالت عملی و قابل انجام تبدیل کند.

پیش گفتار
 Focus Stacking یک تکنیک قوی برای افزایش عمق میدان در عکسهاست که بیشتر در مکروگرافی و عکس‌های کلوزآپ کاربرد دارد زیرا در اینگونه عکس‌ها گاهی حتی بیشینه عدد دیافراگم لنز‌ها هم توانایی ثبت همهٔ المانهای تصویر را در فوکوس نخواهد داشت.

این روش همچنین برای غلبه بر کاهش شارپنس منتج از دیفرکشن لنز‌ها نیز مفید است.

چه زمانهایی از این تکنیک استفاده کنیم؟
وقتی نیاز به عمق میدان زیاد داریم معمولا اولین راه حلی که به ذهنمان می‌رسد استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته است ولی استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته مشکلات خاص خودش را دارد اول اینکه زمان نور دهی را بالا می‌برد که در عکسهایی مثل مناظر شبانه و مانند آن نامطلوب است و از طرفی کاهش ناخواسته شارپنس را به دنبال خواهد داشت (مسئلهٔ دیفرکشن) ضمن اینکه‌گاه حتی با بسته‌ترین دیافراگم یک لنز نمی‌توان به عمق میدان مطلوب و مورد نظر رسید.

نمونه مثالهایی از موارد فوق الذکر:

الف) عکاسی منظره
شما ممکن است نیاز به عمق میدان خیلی زیاد در عکسهای منظره داشته باشید. با این روش شما می‌توانید به عکسهای بسیار شارپتری برای چاپ در ابعاد بالا برسید.

ب) مکروگرافی
در این نوع عکاسی هم معمولا حتی عکاسی با بسته‌ترین دیافراگم‌های ۲۲ و ۳۲ عمق میدان کافی را به شما نخواهد داد.

ج) عکاسی در نور کم
ممکن است نیاز به ثبت یک منظره در نور کم داشته باشید ولی در عین حال برای فریز کردن حرکات احتمالی سوژه‌های متحرک درون قاب؛ امکان استفاده از سرعت‌های پایین شا‌تر (که نتیجهٔ بستن دیافراگم خواهد بود) را نداشته باشید. با این روش بدون نیاز به بالابردن غیر منطقی عدد ایزو قادر به ثبت چنین عکسهایی خواهید بود.

کلیات
روش Focus Stacking از سه مرحلهٔ اصلی تشکیل می‌شود: عکس گرفتن؛ جفت و جورکردن (Align)  و ادغام (Merging).

1- تعداد زیادی عکس با فواصل فوکوس مختلف بگیرید. تعداد عکس‌ها ممکن است از دو عکس (برای عکسهایی که دو سوژه اصلی در فاصلهٔ زیادی از هم قرار دارند) تا ده‌ها عکس (برای عکسهایی که برایتان ارزش و اهمیت زیادی دارد) متفاوت باشد. به عنوان یک اصل بدیهی، در این حالت سوژه باید کاملا ثابت و بی‌حرکت باشد.

۲- عکس‌ها باید جفت و جور (Align) شوند. این قدم حتی اگر از سه پایه استفاده می‌کنید لازم است چون تغییر فاصلهٔ فوکوس خود باعث از تنظیم خارج شدن سوژه در کادر خواهد شد.

۳-عکس نهایی بر اساس شارپ‌ترین و فوکوس‌ترین قسمت سوژه در هر عکس ساخته خواهد شد. اگر عکس مورد نظر فقط از چند لایهٔ جداگانهٔ ساده (مانند عکس مثال فوق) تشکیل شده باشد؛ ساخت عکس نهایی را می‌توان به صورت دستی و با استفاده از ابزار Mask لایه‌ها در فوتوشاپ انجام گردد و در غیر اینصورت نیاز به فوتوشاپ CS4 به بالا و یا برنامه‌هایی مثل Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM برای ادغام عکس‌ها خواهیم داشت.

قدم اول: گرفتن عکس‌ها
اولین و مهم‌ترین تصمیم این است که چند عکس باید گرفته شود. تعداد عکس‌ها به عوامل زیر بستگی دارد:

هرچه تعداد لایه‌های سوژه بیشتر باشد و یا به عبارتی صفحات فوکوس مختلفی داشته باشد تعداد عکسهای بیشتری لازم است که گرفته شود.

هرچه دیافراگم بسته‌تر باشد (بسته‌ترین دیافراگمی را انتخاب کنید که منجر به مشکلات پیش گفته شده نشود) تعداد عکس‌های کمتری نیاز است.

هرچه بزرگنمایی بیشتری مد نظر باشد به تعداد عکسهای بیشتری نیاز هست.

هرچه ابعاد چاپ بزرگتری نیاز باشد نیاز به تعداد عکس بیشتری خواهیم داشت.

در واقع هیچ فرمول مشخصی برای این موضوع وجود ندارد و تنها راه آن کسب تجربه در این زمینه و روش سعی و خطاست. برای این منظور از سوژه‌های ساده و گرفتن ۲ تا ۳ عکس شروع کنید و نتیجه را ببینید و سپس تعداد عکس‌ها را بالا ببرید. مثلا در تصویر زیر مادامی که نیاز به چاپ بزرگتری نباشد ۳ عکس کافی به نظر می‌رسد:

فاصلهٔ بهینه فوکوس بین چند تصویر
نکتهٔ کلیدی آن است که مطمئن شوید تصاویر گرفته شده ناحیهٔ همپوشانی (Overlap) فوکوس دارند با این روش هیچ نقطهٔ سافتی در عکس نهایی دیده نخواهد شد. هرچه فواصل فوکوس عکس‌ها به هم نزدیک‌تر باشد عکس نهایی یکدست‌تر و شارپ‌تر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد ولی فراموش نکنید که تعداد بیش از حد نیاز، مستلزم صرف وقت و انرژی و فضای زیاد (روی رایانه) برای ثبت عکس‌ها خواهد بود پس توجه کنید که بیش از تعداد لازم عکس نگیرید.

خیلی دقت کنید که عکستان دچار عمق میدان موجی نشود این حالت زمانی بروز خواهد کرد که فواصل فوکوس عکس‌ها زیاد باشند. مثلا در عکس‌های فوق اگر از دیافراگم بازتری با‌‌ همان تعداد عکس استفاده شود مشکل به وجود آمده در این عکس زیر (عمق میدان موجی) پدید خواهد آمد و در این حالت نیازمند تعداد بیشتری عکس برای تهیهٔ عکس نهایی خواهید بود:

توصیه می‌کنیم در این حالت از Live View دوربین خود برای مشاهدهٔ فواصل فوکوس استفاده کنید و حتی در صورت امکان دوربین را به لپ تاپتان متصل کرده و تصاویر و صفحات فوکوس را در اندازهٔ بزرگ‌تر ملاحظه و سپس در مورد تعداد عکس‌ها تصمیم بگیرید.

توجه کنید که اگر سوژه شما از جلوی دوربین تا دوردست‌ها گسترده شده است (عکس‌های منظره) تنها روش موجود برای داشتن عکسی با عمق میدان کامل و شارپنس بالا و یکدست استفاده از Focus Sticking با تعداد زیادی شات خواهد بود و به عبارت دیگر فقط در سوژه‌هایی که از چند لایهٔ مجزا و با فاصله از یکدیگر قرار داشته باشند می‌توان از تعداد کم عکس استفاده کرد.

عدد بهینهٔ دیافراگم: درست است که استفاده از دیافراگم‌های بسته شما را قادر خواهد ساخت که فواصل فوکوس را زیاد و تعداد عکس‌ها را کاهش دهید ولی در این حالت عکس نهایی شارپنس بهینه نخواهد داشت پس از عدد دیافراگمی استفاده کنید که دیفرکشن قابل رویتی ملاحظه نکنید. در اغلب DSLR‌ها دیافراگم ۱۱ تا ۱۶ مناسب خواهد بود.

قدم دوم: جفت و جور کردن عکس‌ها
برخلاف روش کاهش عدد دیافراگم برای افزایش عمق می‌دان، در این روش یعنی جابجا کردن نقطهٔ فوکوس، عکس‌ها کمی جابجا می‌شوند و به عبارتی Allignment عکس‌ها به هم می‌خورد دلیل آن هم این است که فاصلهٔ کانونی واقعی هر لنز در نقاط فوکوس مختلف اندکی متفاوت است و در نتیجه زاویهٔ دید هم به نسبت اینکه روی نقاط نزدیک فوکوس شده باشد یا دور اندکی متفاوت خواهد بود.

همانگونه که در دو تصویر فوق مشاهده می‌شود با وجود ثابت بودن سوژه و دوربین، تصویری که نقطهٔ فوکوس نزدیکتری دارد زاویهٔ دید بسته تری دارد و برعکس تصویری که نقطهٔ فوکوس دورتری دارد زاویهٔ دید باز‌تر دارد.

در این مرحله و برای یکسان کردن زوایای دید و به عبارتی جفت و جور کردن دو تصویر نیاز به نرم افزارهای ویژه‌ای داریم. برای این منظور یا باید از نرم افزار‌های Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM استفاده شود و یا می‌توان از ترکیب Auto-Merge و Auto-Align در فوتوشاپ سود جست و خوشبختانه همهٔ این روش‌ها نتایج خیلی مشابهی ایجاد می‌کنند. در فوتوشاپ شما می‌توانید از منوهای

File> Automate> Photomerge.. و یا Edit> Auto-Align Layers… همانگونه که در تصاویر زیر نمایش داده شده‌اند استفاده کنید:

اگر از Photomerge استفاده می‌کنید در صورت انتخاب گزینهٔ Blend Images Together در واقع می‌توانید قدم‌های ۲ و ۳ را در آن واحد اجرا کنید. اگر برای گرفتن عکس‌ها از سه پایه استفاده کرده باشید (که قاعدتا برای گرفتن چنین عکسهایی ضروری است) بهترین راه استفاده از گزینهٔ Collage است.

اگر از Auto-Blend Layers استفاده می‌کنید باید ابتدا مطمئن شوید که همهٔ عکس‌ها بالای سر یکدیگر به صورت لایه‌های فوتوشاپ Paste شده باشند.

قدم سوم: ادغام عکس‌ها
برای ادغام عکس‌ها باید اول تصمیم گرفت که کدام ناحیه از کدام عکس بیشترین شارپنس را دارد (در مورد نواحی که همپوشانی دارند). در مثال زیر نرم افزار کار این انتخاب را به عهده گرفته است:

و نهایتا تصویر ادغام شده از نواحی سه گانه ادغام شده فوق:

متاسفانه نتیجه نهایی این ادغام بستگی زیادی به نرم افزار مورد استفاده دارد. در مثالهای ساده‌ای مانند مثال فوق که لایه‌ها قابل تشخیص و ساده هستند نتایج نرم افزار‌های مختلف خیلی شبیه هستند ولی وقتی لایه‌ها پیچیده و در هم تنیده می‌شوند گاهی نتایج اصلا جالب نخواهند بود. هرچند همیشه امکان ادیت دستی و انتخاب چشمی تصاویر وجود دارد ولی این امر فرآیند خیلی زمان بری خواهد بود بنابر این توصیه می‌کنیم همیشه ابتدا از نسخه‌های آزمایشی نرم افزار‌ها برای تست استفاده کنید و در صورت راضی بودن از نتایج به دست آمده نسبت به خرید نرم افزار اقدام کنید.

در فوتوشاپ اگر شما برای جفت و جور کردن تصاویر از دستور Photomerged در مرحله ۲ استفاده کرده باشید اگر در آن مرحله گزینه blend images together را انتخاب کرده باشید عمل ادغام هم به صورت خودکار انجام شده است در غیر اینصورت شما می‌توانید عمل ادغام را مطابق مراحل زیر انجام دهید:

۱-عکس (لایه)‌های مورد نظر را انتخاب کنید.

۲- به منوی Edit رفته و گزینه Auto-Blend Layers… را از منوی فوقانی انتخاب کرده و Stack Images را علامت بزنید.

نتیجه مانند شکل زیر خواهد شد:

حالا تنها کاری که باید بکنید ادغام نهایی است. برای این منظور همهٔ لایه‌ها را انتخاب و در منوی Layer گزینه Flatten Image را انتخاب کنید تا تصویر شارپ و یکدست نهایی را ببینید. در این حالت تصویر نهایی را به دقت بررسی کنید و اگر لازم بود ماسک لایه‌ها را به صورت دستی ادیت کنید.

محدودیت‌ها و آلترناتیو‌ها
روش مشروحه فوق روش بسیار جالب و شگفت انگیزی برای به دست آوردن تصاویر شارپ و ایده آل است که مانند هر روش دیگری معایبی هم دارد. معایب این تکنیک به شرح زیر است:

• زمان بر است.
• فقط برای سوژه‌های غیر متحرک کاربرد دارد.
• در بسیاری موارد به ویژه وقتی از تعداد زیاد تصاویر استفاده خواهید کرد نیاز به تجهیزات اضافی فوکوس (مانند ریل فوکوس کشی) خواهید داشت. لزوم وجود چنین تجهیزاتی به ویژه در سوپر مکروگرافی بیشتر احساس خواهد شد.
• نیاز به نرم افزار‌های ویژه برای ادغام خواهید داشت.

روش‌های جایگزینی که برای به دست آوردن شارپنس یک دست وجود دارد عبارتند از:

- ادغام تصاویری که به جای تغییر نقطهٔ فوکوس با تغییر عدد دیافراگم به دست آمده‌اند. در این روش دیگر نیازی به جفت و جور کردن (Alignment) عکس‌ها نخواهد بود و می‌توان تصاویر گرفته شده را مستقیما ادغام کرد که البته نتیجه نهایی به خوبی روش تغییر نقطه فوکوس نخواهد بود.

- استفاده از لنزهای Tilt/Shift که در این حالت حتی از سوژه‌های متحرک نیز می‌توانید عکاسی کنید به شرط آنکه سوژه در محدوهٔ گوه شکل (منطقه فوکوس این لنز‌ها) قرار گرفته باشد.

 Ref: http: //www.cambridgeincolour.com

> مطلب مرتبط (+)

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و
اینترنتی خواهشمندیم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و
در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌
بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.  

پس از انتشار مطلبی تحت نام "عکاسی با دوربین متصل به کامپیوتر" برخی خوانندگان گفتند که عملا این روش تنها در استودیو قابل انجام است و در مورد پروژه‌های دیگر بسیار دست و پا گیر خواهد بود.

در این مطلب می‌خواهم چند وسیله کمکی و ضروری برای انجام این نوع عکاسی در محیط‌‌های خارج استودیو معرفی کنم.

۱- لپ‌تاپ: شکی نیست که در خارج از استودیو نیاز به لپ‌تاپ خواهید داشت. چنین لپ تاپی بایستی قوی و در عین حال سبک باشد. دو گیگابایت حافظه رم و یک پردازنده قوی، حداقل نیازمندی‌های چنین سیستمی خواهد بود. لپ‌تاپ های سری XPS دل و SZ سونی می‌توانند جزو کاندیدهای برتر باشند.

۲- سه‌پایه : سبک و در عین حال استوار باشد. سه‌پایه‌های فیبر کربن مانفروتوسری ۰۵۵MF (+) که هم سبک هستند و هم قابلیت تحمل وزن تا ۷ کیلوگرم را دارند، انتخاب مناسبی هستند.

۳- برای اتصال همزمان لپ‌تاپ و دوربین به سه‌پایه، نیاز به یک وسیله کمکی است: Bogen / Manfrotto 3153B Double Head Support (+) که از وسط به سه‌پایه متصل می‌شود.

۴- هد برای اتصال دوربین؛ که به یک طرف حامل فوق متصل خواهد شد.

۵- سینی برای لپ تاپ با محل اتصال استاندارد به حامل : GITZO 13" X 15.5" MONITOR (+) PLATFORM

6- کابل طویل USB ؛ که هر زمان خواستید بتوانید دوربین را بردارید و روی دست عکس بگیرید :

Belkin F3U134-10 USB Extension Cable (+) سه متر طول دارد و بسیار مفید خواهد بود.

در نهایت سیستم به صورت زیر خواهد بود:

۷- دوربین بک‌آپ : این مورد را در پروژه های مهم فراموش نکنید.

چنین سیستمی می‌تواند این نوع عکاسی در محیط‌های خارج از استودیو را از حالت تئوری به حالت عملی و قابل انجام تبدیل کند.

پیش گفتار

 Focus Stacking یک تکنیک قوی برای افزایش عمق میدان در عکسهاست که بیشتر در مکروگرافی و عکس‌های کلوزآپ کاربرد دارد زیرا در اینگونه عکس‌ها گاهی حتی بیشینه عدد دیافراگم لنز‌ها هم توانایی ثبت همهٔ المانهای تصویر را در فوکوس نخواهد داشت.

این روش همچنین برای غلبه بر کاهش شارپنس منتج از دیفرکشن لنز‌ها نیز مفید است.

چه زمانهایی از این تکنیک استفاده کنیم؟

وقتی نیاز به عمق میدان زیاد داریم معمولا اولین راه حلی که به ذهنمان می‌رسد استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته است ولی استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته مشکلات خاص خودش را دارد اول اینکه زمان نور دهی را بالا می‌برد که در عکسهایی مثل مناظر شبانه و مانند آن نامطلوب است و از طرفی کاهش ناخواسته شارپنس را به دنبال خواهد داشت (مسئلهٔ دیفرکشن) ضمن اینکه‌گاه حتی با بسته‌ترین دیافراگم یک لنز نمی‌توان به عمق میدان مطلوب و مورد نظر رسید.

نمونه مثالهایی از موارد فوق الذکر:

الف) عکاسی منظره

شما ممکن است نیاز به عمق میدان خیلی زیاد در عکسهای منظره داشته باشید. با این روش شما می‌توانید به عکسهای بسیار شارپتری برای چاپ در ابعاد بالا برسید.

ب) مکروگرافی

در این نوع عکاسی هم معمولا حتی عکاسی با بسته‌ترین دیافراگم‌های ۲۲ و ۳۲ عمق میدان کافی را به شما نخواهد داد.

ج) عکاسی در نور کم

ممکن است نیاز به ثبت یک منظره در نور کم داشته باشید ولی در عین حال برای فریز کردن حرکات احتمالی سوژه‌های متحرک درون قاب؛ امکان استفاده از سرعت‌های پایین شا‌تر (که نتیجهٔ بستن دیافراگم خواهد بود) را نداشته باشید. با این روش بدون نیاز به بالابردن غیر منطقی عدد ایزو قادر به ثبت چنین عکسهایی خواهید بود.

کلیات

روش Focus Stacking از سه مرحلهٔ اصلی تشکیل می‌شود: عکس گرفتن؛ جفت و جورکردن (Align)  و ادغام (Merging).

1- تعداد زیادی عکس با فواصل فوکوس مختلف بگیرید. تعداد عکس‌ها ممکن است از دو عکس (برای عکسهایی که دو سوژه اصلی در فاصلهٔ زیادی از هم قرار دارند) تا ده‌ها عکس (برای عکسهایی که برایتان ارزش و اهمیت زیادی دارد) متفاوت باشد. به عنوان یک اصل بدیهی، در این حالت سوژه باید کاملا ثابت و بی‌حرکت باشد.

۲- عکس‌ها باید جفت و جور (Align) شوند. این قدم حتی اگر از سه پایه استفاده می‌کنید لازم است چون تغییر فاصلهٔ فوکوس خود باعث از تنظیم خارج شدن سوژه در کادر خواهد شد.

۳-عکس نهایی بر اساس شارپ‌ترین و فوکوس‌ترین قسمت سوژه در هر عکس ساخته خواهد شد. اگر عکس مورد نظر فقط از چند لایهٔ جداگانهٔ ساده (مانند عکس مثال فوق) تشکیل شده باشد؛ ساخت عکس نهایی را می‌توان به صورت دستی و با استفاده از ابزار Mask لایه‌ها در فوتوشاپ انجام گردد و در غیر اینصورت نیاز به فوتوشاپ CS4 به بالا و یا برنامه‌هایی مثل Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM برای ادغام عکس‌ها خواهیم داشت.

قدم اول: گرفتن عکس‌ها

اولین و مهم‌ترین تصمیم این است که چند عکس باید گرفته شود. تعداد عکس‌ها به عوامل زیر بستگی دارد:

هرچه تعداد لایه‌های سوژه بیشتر باشد و یا به عبارتی صفحات فوکوس مختلفی داشته باشد تعداد عکسهای بیشتری لازم است که گرفته شود.

هرچه دیافراگم بسته‌تر باشد (بسته‌ترین دیافراگمی را انتخاب کنید که منجر به مشکلات پیش گفته شده نشود) تعداد عکس‌های کمتری نیاز است.

هرچه بزرگنمایی بیشتری مد نظر باشد به تعداد عکسهای بیشتری نیاز هست.

هرچه ابعاد چاپ بزرگتری نیاز باشد نیاز به تعداد عکس بیشتری خواهیم داشت.

در واقع هیچ فرمول مشخصی برای این موضوع وجود ندارد و تنها راه آن کسب تجربه در این زمینه و روش سعی و خطاست. برای این منظور از سوژه‌های ساده و گرفتن ۲ تا ۳ عکس شروع کنید و نتیجه را ببینید و سپس تعداد عکس‌ها را بالا ببرید. مثلا در تصویر زیر مادامی که نیاز به چاپ بزرگتری نباشد ۳ عکس کافی به نظر می‌رسد:

فاصلهٔ بهینه فوکوس بین چند تصویر

نکتهٔ کلیدی آن است که مطمئن شوید تصاویر گرفته شده ناحیهٔ همپوشانی (Overlap) فوکوس دارند با این روش هیچ نقطهٔ سافتی در عکس نهایی دیده نخواهد شد. هرچه فواصل فوکوس عکس‌ها به هم نزدیک‌تر باشد عکس نهایی یکدست‌تر و شارپ‌تر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد ولی فراموش نکنید که تعداد بیش از حد نیاز، مستلزم صرف وقت و انرژی و فضای زیاد (روی رایانه) برای ثبت عکس‌ها خواهد بود پس توجه کنید که بیش از تعداد لازم عکس نگیرید.

خیلی دقت کنید که عکستان دچار عمق میدان موجی نشود این حالت زمانی بروز خواهد کرد که فواصل فوکوس عکس‌ها زیاد باشند. مثلا در عکس‌های فوق اگر از دیافراگم بازتری با‌‌ همان تعداد عکس استفاده شود مشکل به وجود آمده در این عکس زیر (عمق میدان موجی) پدید خواهد آمد و در این حالت نیازمند تعداد بیشتری عکس برای تهیهٔ عکس نهایی خواهید بود:

توصیه می‌کنیم در این حالت از Live View دوربین خود برای مشاهدهٔ فواصل فوکوس استفاده کنید و حتی در صورت امکان دوربین را به لپ تاپتان متصل کرده و تصاویر و صفحات فوکوس را در اندازهٔ بزرگ‌تر ملاحظه و سپس در مورد تعداد عکس‌ها تصمیم بگیرید.

توجه کنید که اگر سوژه شما از جلوی دوربین تا دوردست‌ها گسترده شده است (عکس‌های منظره) تنها روش موجود برای داشتن عکسی با عمق میدان کامل و شارپنس بالا و یکدست استفاده از Focus Sticking با تعداد زیادی شات خواهد بود و به عبارت دیگر فقط در سوژه‌هایی که از چند لایهٔ مجزا و با فاصله از یکدیگر قرار داشته باشند می‌توان از تعداد کم عکس استفاده کرد.

عدد بهینهٔ دیافراگم: درست است که استفاده از دیافراگم‌های بسته شما را قادر خواهد ساخت که فواصل فوکوس را زیاد و تعداد عکس‌ها را کاهش دهید ولی در این حالت عکس نهایی شارپنس بهینه نخواهد داشت پس از عدد دیافراگمی استفاده کنید که دیفرکشن قابل رویتی ملاحظه نکنید. در اغلب DSLR‌ها دیافراگم ۱۱ تا ۱۶ مناسب خواهد بود.

قدم دوم: جفت و جور کردن عکس‌ها

برخلاف روش کاهش عدد دیافراگم برای افزایش عمق می‌دان، در این روش یعنی جابجا کردن نقطهٔ فوکوس، عکس‌ها کمی جابجا می‌شوند و به عبارتی Allignment عکس‌ها به هم می‌خورد دلیل آن هم این است که فاصلهٔ کانونی واقعی هر لنز در نقاط فوکوس مختلف اندکی متفاوت است و در نتیجه زاویهٔ دید هم به نسبت اینکه روی نقاط نزدیک فوکوس شده باشد یا دور اندکی متفاوت خواهد بود.

همانگونه که در دو تصویر فوق مشاهده می‌شود با وجود ثابت بودن سوژه و دوربین، تصویری که نقطهٔ فوکوس نزدیکتری دارد زاویهٔ دید بسته تری دارد و برعکس تصویری که نقطهٔ فوکوس دورتری دارد زاویهٔ دید باز‌تر دارد.

در این مرحله و برای یکسان کردن زوایای دید و به عبارتی جفت و جور کردن دو تصویر نیاز به نرم افزارهای ویژه‌ای داریم. برای این منظور یا باید از نرم افزار‌های Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM استفاده شود و یا می‌توان از ترکیب Auto-Merge و Auto-Align در فوتوشاپ سود جست و خوشبختانه همهٔ این روش‌ها نتایج خیلی مشابهی ایجاد می‌کنند. در فوتوشاپ شما می‌توانید از منوهای

File> Automate> Photomerge.. و یا Edit> Auto-Align Layers… همانگونه که در تصاویر زیر نمایش داده شده‌اند استفاده کنید:

اگر از Photomerge استفاده می‌کنید در صورت انتخاب گزینهٔ Blend Images Together در واقع می‌توانید قدم‌های ۲ و ۳ را در آن واحد اجرا کنید. اگر برای گرفتن عکس‌ها از سه پایه استفاده کرده باشید (که قاعدتا برای گرفتن چنین عکسهایی ضروری است) بهترین راه استفاده از گزینهٔ Collage است.

اگر از Auto-Blend Layers استفاده می‌کنید باید ابتدا مطمئن شوید که همهٔ عکس‌ها بالای سر یکدیگر به صورت لایه‌های فوتوشاپ Paste شده باشند.

قدم سوم: ادغام عکس‌ها

برای ادغام عکس‌ها باید اول تصمیم گرفت که کدام ناحیه از کدام عکس بیشترین شارپنس را دارد (در مورد نواحی که همپوشانی دارند). در مثال زیر نرم افزار کار این انتخاب را به عهده گرفته است:

و نهایتا تصویر ادغام شده از نواحی سه گانه ادغام شده فوق:

متاسفانه نتیجه نهایی این ادغام بستگی زیادی به نرم افزار مورد استفاده دارد. در مثالهای ساده‌ای مانند مثال فوق که لایه‌ها قابل تشخیص و ساده هستند نتایج نرم افزار‌های مختلف خیلی شبیه هستند ولی وقتی لایه‌ها پیچیده و در هم تنیده می‌شوند گاهی نتایج اصلا جالب نخواهند بود. هرچند همیشه امکان ادیت دستی و انتخاب چشمی تصاویر وجود دارد ولی این امر فرآیند خیلی زمان بری خواهد بود بنابر این توصیه می‌کنیم همیشه ابتدا از نسخه‌های آزمایشی نرم افزار‌ها برای تست استفاده کنید و در صورت راضی بودن از نتایج به دست آمده نسبت به خرید نرم افزار اقدام کنید.

در فوتوشاپ اگر شما برای جفت و جور کردن تصاویر از دستور Photomerged در مرحله ۲ استفاده کرده باشید اگر در آن مرحله گزینه blend images together را انتخاب کرده باشید عمل ادغام هم به صورت خودکار انجام شده است در غیر اینصورت شما می‌توانید عمل ادغام را مطابق مراحل زیر انجام دهید:

۱-عکس (لایه)‌های مورد نظر را انتخاب کنید.

۲- به منوی Edit رفته و گزینه Auto-Blend Layers… را از منوی فوقانی انتخاب کرده و Stack Images را علامت بزنید.

نتیجه مانند شکل زیر خواهد شد:

حالا تنها کاری که باید بکنید ادغام نهایی است. برای این منظور همهٔ لایه‌ها را انتخاب و در منوی Layer گزینه Flatten Image را انتخاب کنید تا تصویر شارپ و یکدست نهایی را ببینید. در این حالت تصویر نهایی را به دقت بررسی کنید و اگر لازم بود ماسک لایه‌ها را به صورت دستی ادیت کنید.

محدودیت‌ها و آلترناتیو‌ها

روش مشروحه فوق روش بسیار جالب و شگفت انگیزی برای به دست آوردن تصاویر شارپ و ایده آل است که مانند هر روش دیگری معایبی هم دارد. معایب این تکنیک به شرح زیر است:

• زمان بر است.
• فقط برای سوژه‌های غیر متحرک کاربرد دارد.
• در بسیاری موارد به ویژه وقتی از تعداد زیاد تصاویر استفاده خواهید کرد نیاز به تجهیزات اضافی فوکوس (مانند ریل فوکوس کشی) خواهید داشت. لزوم وجود چنین تجهیزاتی به ویژه در سوپر مکروگرافی بیشتر احساس خواهد شد.
• نیاز به نرم افزار‌های ویژه برای ادغام خواهید داشت.

روش‌های جایگزینی که برای به دست آوردن شارپنس یک دست وجود دارد عبارتند از:

- ادغام تصاویری که به جای تغییر نقطهٔ فوکوس با تغییر عدد دیافراگم به دست آمده‌اند. در این روش دیگر نیازی به جفت و جور کردن (Alignment) عکس‌ها نخواهد بود و می‌توان تصاویر گرفته شده را مستقیما ادغام کرد که البته نتیجه نهایی به خوبی روش تغییر نقطه فوکوس نخواهد بود.

- استفاده از لنزهای Tilt/Shift که در این حالت حتی از سوژه‌های متحرک نیز می‌توانید عکاسی کنید به شرط آنکه سوژه در محدوهٔ گوه شکل (منطقه فوکوس این لنز‌ها) قرار گرفته باشد.

 Ref: http: //www.cambridgeincolour.com

> مطلب مرتبط (+)

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و
اینترنتی خواهشمندیم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و
در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌
بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.  

پس از انتشار مطلبی تحت نام "عکاسی با دوربین متصل به کامپیوتر" برخی خوانندگان گفتند که عملا این روش تنها در استودیو قابل انجام است و در مورد پروژه‌های دیگر بسیار دست و پا گیر خواهد بود.

در این مطلب می‌خواهم چند وسیله کمکی و ضروری برای انجام این نوع عکاسی در محیط‌‌های خارج استودیو معرفی کنم.

۱- لپ‌تاپ: شکی نیست که در خارج از استودیو نیاز به لپ‌تاپ خواهید داشت. چنین لپ تاپی بایستی قوی و در عین حال سبک باشد. دو گیگابایت حافظه رم و یک پردازنده قوی، حداقل نیازمندی‌های چنین سیستمی خواهد بود. لپ‌تاپ های سری XPS دل و SZ سونی می‌توانند جزو کاندیدهای برتر باشند.

۲- سه‌پایه : سبک و در عین حال استوار باشد. سه‌پایه‌های فیبر کربن مانفروتوسری ۰۵۵MF (+) که هم سبک هستند و هم قابلیت تحمل وزن تا ۷ کیلوگرم را دارند، انتخاب مناسبی هستند.

۳- برای اتصال همزمان لپ‌تاپ و دوربین به سه‌پایه، نیاز به یک وسیله کمکی است: Bogen / Manfrotto 3153B Double Head Support (+) که از وسط به سه‌پایه متصل می‌شود.

۴- هد برای اتصال دوربین؛ که به یک طرف حامل فوق متصل خواهد شد.

۵- سینی برای لپ تاپ با محل اتصال استاندارد به حامل : GITZO 13" X 15.5" MONITOR (+) PLATFORM

6- کابل طویل USB ؛ که هر زمان خواستید بتوانید دوربین را بردارید و روی دست عکس بگیرید :

Belkin F3U134-10 USB Extension Cable (+) سه متر طول دارد و بسیار مفید خواهد بود.

در نهایت سیستم به صورت زیر خواهد بود:

۷- دوربین بک‌آپ : این مورد را در پروژه های مهم فراموش نکنید.

چنین سیستمی می‌تواند این نوع عکاسی در محیط‌های خارج از استودیو را از حالت تئوری به حالت عملی و قابل انجام تبدیل کند.

وقتی یک لپ تاپ جدید می خرید به چه مشخصاتی دقت می کنید؟ سرعت پردازشگر؟ هارد؟ رم؟ شکل ظاهری؟ هیچ وقت تاچ پد لپ تاپ برایتان مهم بوده است؟ شاید شما بیشتر از موس استفاده کنید اما همیشه و در همه ی شرایط نمی توان یک موس به همراه داشت و در هر صورت ناگزیر به استفاده از تاچ پد هستید.

در آن شرایط اگر لپ تاپ شما دارای تاچ پد خوبی نباشد احتمالا با یکی از بزرگ ترین عذاب های زندگی تان ملاقات می کنید. تاچ پد کوچکی که حرکات را به خوبی تشخیص نمی دهد و حتی یک کلیک درست و حسابی هم روی آن نمی توانید انجام بدهید و کارهایتان روی زمین مانده است.

تقریبا هیچ راهی هم برای جایگزین کردن تاچ پد لپ تاپ ها وجود ندارد مگر اینکه یک لپ تاپ دیگر بخرید! بنابراین با وجود اینکه بسیاری از کاربران هنگام خرید لپ تاپ جدید به تاچ پد هیچ توجه ای ندارد لازم است با وسواس زیاد لپ تاپی انتخاب کنید که دارای تاچ پد مناسبی باشد. چرا که این روزها تقریبا همه لپ تاپ ها دارای سخت افرار نسبتا قدرتمند هستند و چیزی که یک لپ تاپ معمولی را از یک محصول خوب متفاوت می کند همین جزییات است.

تاچ پد مناسب:

تاچ پد ها در اوایل دهه ۹۰ پای خودشان را به دنیای لپ تاپ ها باز کردند تا مشکل به همراه داشتن دایمی موس را حل کنند. مدل های جدید از فناوری به نام capacitive touch استفاده می کنند. این همان فناوری است که در بسیاری از نمایشگرهای لمسی هم به کار می رود و بر اساس تشخیص بار الکتریکی انگشت دست انسان کار می کند.

اما این نوع تاچ پدها یک مشکل کوچک دارند و آن عدم تشخیص اشیا بی جان است. مثلا وقتی دستکش پوشیده اید دیگر امکان کار با تاچ پد را نخواهید داشت. بعضی تاچ پد های مخصوص هم نیاز به استفاده از قلم مخصوص خودشان را دارند.

با وجود اینکه فناوری به کار رفته در اغلب تاچ پدها یکسان است اما آنها با روش های گوناگونی در لپ تاپ ها به کار رفته اند و تاچ پدها در اندازه ها و جنس های متفاوتی ساخته می شوند.

یکی از مهم ترین امکاناتی که باید به آن توجه کنید قابلیت پشتیبانی از «مولتی تاچ» است. هرچند این روزها این قابلیت تقریبا در تمام تاچ پدها یافت می شود اما بهتر است آن را خودتان امتحان کنید. بسیاری از مدل های با یک برچسب بزرگ از پشتیبانی از مولتی تاچ صحبت می کنند اما هنگام کار و در عمل می بینید که تاچ پد به خوبی کار نمی کند و ترجیح می دهید از خیر آن بگذرید. برای امتحان این قابلیت، کافی است در چند صفحه وب به بالا و پایین اسکرول کنید!

جنس تاچ پد:

در بسیاری از لپ تاپ های ارزان قیمت تاچ پد از همان موادی ساخته شده که بدنه لپ تاپ را تشکیل میدهد. به نظر بد نمی آید اما کمی که با آن کار کنید متوجه می شوید که در کنترل نشانگر کامپیوتر مشکل دارید و حس راحتی وجود ندارد. مدل های بهتر از موادی مانند شیشه استفاده می کنند که مقاومت کمتری ایجاد می کند و اصطکاک کمتر به معنای حرکت راحت تر و روان تر انگشت شما روی تاچ پد است.

اندازه تاچ پد:

در یک تاچ پد کوچک، انگشت شما جای حرکت ندارد. بنابراین هنگام خرید دقت کنید که در طراحی لپ تاپ چقدر فضا به تاچ پد اختصاص یافته است؟ اگر جزو کاربرانی هستید که از تاچ پد زیاد استفاده می کنید احتمالا نیاز به یک تاچ پد بزرگ دارید تا با آن راحت باشید. ضمن اینکه به محل قرار گیری هم دقت کنید. برخی شرکت های سازنده، آن را در وسط لپ تاپ قرار نمی دهند و به یک طرف متمایل می کنند. حالا اگر شما چپ دست باشید ممکن است در کار با تاچ پد به مشکل بر بخورید.

دکمه های تاچ پد:

تا به حال تاچ پدهایی را دیده اید که دکمه های بسیار محکمی دارند و با هر بار فشار دادن آنها یک صدای کلیک بلند تا اتاق کناری شنیده می شود؟ بعضی تاچ پد ها دارای دو دکمه مجزا هستند. در بعضی دیگر تمام محیط تاچ پد یک دکمه بزرگ به حساب می آید و یک دکمه دیگر هم به صورت مجزا قرار گرفته است. در این مورد انتخاب با خود شما است. اما اکثر کاربران روش دو دکمه ای را ترجیح می دهند. به شرطی که دکمه ها خوش دست و به راحتی قابل استفاده باشند.

در هر صورت وقتی که یک لپ تاپ جدید می خرید علاوه بر تمام مشخصات سخت افزاری، حواس تان به تاچ پد هم باشد به دنبال یک تاچ پد بزرگ، با پشتیبانی از مولتی تاچ، با سطحی صاف و دکمه هایی نرم باشید. و اگر شما هم نکته دیگری بلد هستید آن را در بخش نظرات یادآوری کنید.

باطری لپ تاپ شما چند سال برایتان عمر کرده است؟ حتی بهترین باطری ها لیتیومی موجود در بازار هم چرخه عمر محدودی دارند و معمولا در بهترین حالت بیشتر از دو یا سه سال برای شما کار نمی کنند. بنابراین همیشه مشکل خرابی و کوتاهی عمر باطری ها یک دردسر بزرگ گجت ها به شمار می رود.

حالا یک تیم از محققین دانشگاه استنفورد به ترکیب جدیدی برای ساخت باتری دست یافته اند که امکان شارژ و تخلیه باتری را تا ۴۰۰۰۰ بار امکانپذیر می کند. این رقم چیزی حدود صد برابر توانایی باتری ها لیتیمی فعلی است. این ترکیب که copper hexacyanoferrate نام دارد می تواند عمر مفیدی بین ۱۰ تا ۳۰ سال برای یک باتری به ارمغان بیاورد.

ویژگی مهم این ترکیب آن است که سرعت حرکت یون ها در آن نسبت به ترکیب های فعلی باتری ها سریعتر و آسانتر است. این سرعت بالا امکان شارژ و تخلیه های مکرر را برای باتری فراهم می کند.

دست یابی به این ترکیب و ساخت باتری با این چنین طول عمری، انقلاب نوینی در دنیای گجت ها ایجاد خواهد کرد. اما از آنجا که یک کاتد با ولتاژ بالا احتیاج به یک آند با ولتاژ پایین دارد، فعلا بازار شاهد ساخت نمونه تجاری این محصول نبوده است. متاسفانه هنوز این بخش باطری ساخته نشده است و گرنه می توانستیم با داشتن یک عدد از این باتری ها سالیان سال از آن در گجت هایمان استفاده کنیم. فعلا باید صبر بیشتری داشته باشیم.